ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਿਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਤੀਖੇ ਤੇ ਜਲਦੇ ਤੀਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਰਖਿਆ ਲਈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਸ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਚਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰੀ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਾ ਅਸਤਰ ਅਟੱਲ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਸੱਤਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚੂਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਚੰਭਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੰਮੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦੇ, ਚਲਾਉਂਦੇ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਜੋ ਕੁੰਤੀ ਵੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਪਰ ਸਭ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋ। ਅਗਿਆਨ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ, ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਉੱਚ-ਵਿਰਾਗ ਵਾਲੇ ਸੰਤਾਂ ਲਈ ਜੋ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੰਦ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਲਾਲ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ! ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਤੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਜਿਵੇਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕਮਸ ਦੇ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਪਈ ਦੁਖੀ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਾਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ, ਦੌਲਤ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸੋਹਣੇਪਣ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਨਹੀਂ ਪੂਜ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮਾਂ ਦੇ ਧਨ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਨੰਦਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਲ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ, ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਤੌਰ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਹਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮਜ਼ਾਕ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਗਤ-ਆਤਮਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਕਿ ਅਜੰਮੇ ਤੇ ਅਕਰਤਾ ਹਨ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਤੇ ਜਲ-ਚਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਵੱਡਾ ਵਿਹਾਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੌਰ ਕੇ ਰੱਸਾ ਬੰਨ੍ਹਣ ਲਈ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੰਜੂਆਂ ਤੇ ਅੰਜਨ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਵਿਚ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਲਿਆ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਵੀ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜੰਮੇ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਧਰਮੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਚੰਦਨ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਤੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੇਵ-ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਰਜੀ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਉਹ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜੋ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਵਾਸਤੇ ਸੁਣਨ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਂਦੇ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਵੋਗੇ? ਜਦ ਕਿ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਾਦਵ ਕੀ ਹਾਂ—ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਚਮਕ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਇਸਦੇ ਫਲ-ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ—all ਤੁਹਾਡੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਖਿੜੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਜਗਤ-ਆਤਮਾ, ਜਗਤ-ਸਰੂਪ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਗੂੜ੍ਹਾ ਮੋਹ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇਵੋ। ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਨਾ ਲਵੇ, ਸਿੱਧਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇੰਝ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਹਰੀ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕੁਰਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਜੋ ਅਚੰਭੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿਖਾਇਆ, ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਪਰ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਆਮ ਆਦਮੀ ਵਾਂਗ, ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: "ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਘੁਸੀ ਹੋਈ ਹੈ! ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਿੰਨੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਵਾਂ, ਪਰ ਬੱਚਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਰਾਜਾ ਵਾਸਤੇ ਧਰਮ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਹੁਕਮਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਇੱਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਠੀ ਵੈਰਤਾ, ਜੋ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।