ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ’ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉੱਤਰਾਅ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਂਪਦੀ ਹੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੀ ਆਈ। ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭੀ ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੌਤ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।” ਉੱਤਰਾਅ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਤੀਰ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਠੀਕ, ਪਰ ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜੋ ਅਜੰਮਾ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉੱਤਰਾਅ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤਿ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤ੍ਰ ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਵਲੋਂ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮুনি, ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਇਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਤੀਰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੱਤ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਹ ਮਹਾ ਵਿਪਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹਰਿ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਆਧੀਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾਅ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰਾ ਹਥਿਆਰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਪਰਤਿਹਤ ਹੈ, ਪਰ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਰੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਨਿਰਸ਼ਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਦਭੁਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੰਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉੱਤਰਾਅ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਧਰਮਪਤਨੀ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਗਿਆਤ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈਂ; ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਆਪਣੀ ਭੇਸ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੂੰ ਉੱਚਤਮ ਤਿਆਗੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ, ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਨੰਦ-ਯਦਵਾਂ ਦਾ ਲਾਲ, ਗੋਵਿੰਦ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ, ਕੰਵਲ-ਮਾਲਾ, ਕੰਵਲ-ਨੈਤਰ, ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕਦੇ ਕਮਸ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕਈ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਹੈ। ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜ਼ਹਿਰ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਦੁਸ਼ਟ ਸਭਾ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈਆਂ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ ਵੀ, ਹੇ ਹਰਿ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਸੋਹਣੇਪਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੁਕਾਰ ਸਕਦਾ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਨਿਃਸਵਾਂ ਦੇ ਧਨ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਵਾਲੇ, ਆਤਮ-ਰਤੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਾਂ, ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ ਵਗਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਵਿਤਕਰਾ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਜੀਬ ਹਨ; ਤੈਨੂੰ ਨ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਹੈ, ਨ ਵੈਰ, ਪਰ ਲੋਕ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਖਪਾਤ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਜਗਤ-ਆਤਮਾ, ਅਜੰਮੇ, ਅਕਰਤਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਚਾਹੇ ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਲਚਰਾਂ ਵਿਚ ਹੋਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਿਅੰਗ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਉਕੜੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਤੇ ਕਾਜਲ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਮੁੰਹ ਓਲੇ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਅਸਚਰਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਜੰਮਾ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ’ਤੇ, ਹੇ ਅਜੰਮੇ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜੰਮਿਆ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ’ਤੇ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਕੁਝ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖੀ, ਮੋਹ, ਕਾਮ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਫਸੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਐਸੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਆਇਆ ਜੋ ਸੁਣਨ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸਦਾ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੂੰ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਤੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਲੋਟਸ-ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਦਵ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਹੀ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਇਸ ਦੇ ਪੌਦੇ, ਵਣ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ—all ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਖਿੜਦੇ ਤੇ ਫਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਜਗਤ-ਆਤਮਾ, ਜਗਤ-ਸਰੂਪ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਮੋਹ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਡੋਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਲ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਗਾਉਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਰਨ ਵਾਲੇ, ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ, ਸਭ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕੁਰਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਵਿਅਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਜੋ ਅਨੋਖੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰ ਸਮਝਾਇਆ, ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਾਏ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਘਾਤ ਦੇ ਸੋਚ ਵਿਚ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਮੋਹ ਤੇ ਮੋਹਭੰਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ।