ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੰਡਵਾਂ ਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਨਾਮਾ ਕੀਰਤੀ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਪੰਡਵਾਂ ਦੇ ਪੂਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਉਧਵ ਵੀ ਸਨ। ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉੱਤਰਾ ਡਰੀ ਹੋਈ ਦੌੜਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਅਰਜ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੌਤ ਦਾ ਖਤਰਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।" ਉੱਤਰਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇੱਕ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਤੀਰ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਠੀਕ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਜਾਣਿਆ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਬੜਾ ਸਨੇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਤਰਾ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੰਡਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲਾਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੰਜ ਪੰਡਵਾਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਲਪਲਪਾਉਂਦੇ ਤੀਰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰਨ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਸ ਆਫਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ ਅਸਤਰ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਟਾਲ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਬਲ ਨਾਲ ਟਕਰਾਇਆ, ਉਹ ਨਿਰਸ਼ਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੰਮੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਮੇਤ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਦਾ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈਂ, ਮੂੜ੍ਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਆਪਣੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਤਿਆਗੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਲਾਲ, ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ, ਕੰਵਲ-ਮਾਲਾ, ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ, ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਜਿਵੇਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕਮਸ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਹੋਈ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ।" "ਕੜਵੇ ਵਿਸ਼, ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ, ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ।" "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਇਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਂਦਾ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਪ ਸਕਦੇ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਨਿਧੀਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਵਾਲੇ, ਆਤਮ-ਰਮਣੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮੋਖ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਲ, ਅਨਾਦਿ, ਅੰਤਹੀਨ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਸੀ ਵਿਰੋਧ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ, ਤੇਰੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਕਰਤੱਬ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮਜ਼ਾਕ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" "ਜਗਤ-ਆਤਮਾ, ਅਜੰਮੀ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯਾ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤੱਬ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਲਚਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਵਿਅੰਗ ਹੈ।" "ਜਦ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ ਬੰਨਣ ਲਈ ਰੱਸੀ ਫੜੀ, ਤੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਤੇ ਸੁੰਮਣੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਝੁਕ ਗਿਆ ਸੀ—ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਡਰਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਡਰਦੇ ਹਨ।" "ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜੰਮੀ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਮਲਯਾਚਲ ਤੇ ਉੱਗਦਾ ਹੈ।" "ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਅਜੰਮੀ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ।" "ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਤੇ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਬੋਝ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ।" "ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਥੇ ਉਹ ਕਰਤੱਬ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈ ਜੋ ਦੁਖੀ ਜੀਵ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋਣ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ, ਸਲਾਹੁੰਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੂੰ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਆਸਰਿਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਾਦਵ, ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਹੀ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ੍ਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਧਰਤੀ, ਇਸਦੇ ਫਲ-ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ—all ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਖਿੜਦੇ ਤੇ ਪਲਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ-ਪਤੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਮੋਹ ਹੈ, ਉਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ।" "ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਸਿੱਧਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ, ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦਾ ਰਹੇ।" "ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯੋਗ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਸਭ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਇੰਨੀ ਮਿੱਠੀ ਸਤਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਵੈਕੁੰਠ ਨਿਵਾਸੀ ਭਗਵਾਨ, ਹੌਲੀ ਹੱਸੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।