ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਹਰਿ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਅਤੇ ਅਜਨਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਨਦੀ ’ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਮਹਾਂਰਥੀ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਖੋਹ ਲਈ ਗਈ ਸੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਕਚਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਲੀਪਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ਨਾਮਾ ਕੀਰਤੀ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਉਧਵ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਆਦਿ ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਪਰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰਾ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਡਰੀ ਹੋਈ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਤਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਮੌਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।” ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਕ ਜਲਦ ਅਗਨਿ-ਬਾਣ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਹੈ ਤਾਂ ਠੀਕ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੋ।” ਸੁਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਹ ਅਗਨਿ-ਬਾਣ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਪਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੱਤ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਸ ਵਿਪਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ (ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ਜਾ) ਦੇ ਗਰਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਾ ਹਥਿਆਰ ਅਟੱਲ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਨਿਰਅਸਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚੁਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਅਦਭੁਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ, ਪਾਲਨ ਤੇ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ, ਸੰਚਾਲਨ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਜੋ ਚਲੀ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ— “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਵੇਂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ—ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਆਪਣੇ ਭੇਸ ਵਿਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ-ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੀਆਂ ਹਾਂ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਗੋਵਿੰਦ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੰਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕਮਸ ਦੁਆਰਾ ਕੈਦ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਜਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧਾਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ, ਹੇ ਜਗਤਗੁਰੂ, ਇਹ ਵਿਪਤਾਂ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣਾ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ, ਧਨ, ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਅਰਾਧਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹੋ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਃਸਵਾਰਥਾਂ ਦੇ ਧਨ, ਗੁਣਾਤੀਤ ਕਰਤਾ, ਆਤਮਰਾਮ, ਸ਼ਾਂਤ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਾਲ ਹੋ, ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾਨ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਵਿਗੜਾ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਸਤੇ ਇਕ ਵਿਲਾਸ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਖਪਾਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਗਤ ਆਤਮਾ, ਅਜਨਮਾ, ਅਕਰਤਾ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤੱਬ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਲਚਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਲੀਲਾ ਹੈ। ਜਦ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੂਧ ਚੋਰੀ ਲਈ ਬੰਨਣ ਲਈ ਰੱਸੀ ਲਿਆਈ, ਤੇਰੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਤੇ ਕਾਜਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਡਰ ਕਰਕੇ ਝੁਕ ਗਿਆ—ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਭ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ, ਅਜਨਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਭਾਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ। ਹੋਰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਆਏ ਹੋ ਜੋ ਦੁੱਖੀ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸੇ ਲੋਕ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋਣ। ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ, ਸਲਾਹੁੰਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੇ ਆਸਰੇ, ਛੱਡ ਦਿਓਗੇ? ਜਦ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜਪਦ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਾਦਵ ਕੀ ਹਾਂ—ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ। ਜਦ ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਕਿਛ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਰੌਣਕਮਈ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਇਸਦੇ ਪੌਦੇ, ਫਲ-ਫੂਲ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—all ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਗਾਢ ਮੋਹ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਤੂੰ ਕੱਟ ਦੇ।