ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਪਰਲੋਕੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ—ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਹਰਿ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਅਤੇ ਅਜਨਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਗੁਆਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਚੱਕਰ ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੇ ਛੀਨ ਲਿਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਕਰਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਕਚਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਉੱਤਮ ਵਿਵਸਥਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧ ਖੁਸ਼ਬੂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਤਯਕੀ ਅਤੇ ਉਦਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰਾਅ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਤਰਾਅ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਯੋਗੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਮੌਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਤੇਰੇ ਸਿਵਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਅਗਨ ਬਾਣ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ! ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੇ ਅਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਅਗਨ ਬਾਣ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਿਰਫ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਵਿਪਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾਅ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ ਹਥਿਆਰ ਅਟੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਵੈष्णਵ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਨਿਰਜੀਵ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਾ ਸਮਝੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚੁਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਅਚਰਜ ਹਨ, ਅਜਨਮੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਮਵਾਨ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਿਹਾ: ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਮੂਲ ਪੁਰੁਸ਼, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਪਰ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਜਨਮੀ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰ ਆਪਣੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਨਾਲ ਛੁਪ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚਤ ਯੋਗੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਲਾਲ, ਗੋਵਿੰਦ—ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕংস ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਬੰਦੀ ਸੀ, ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਈ ਸੰਕਟਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਜਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ, ਬਹੁਤ ਸੂਰਮੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧਾਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਇਹ ਸੰਕਟ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੇਖ ਸਕੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਰੀਤੀ ਨਹੀਂ ਪੂਕਾਰ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਓਹਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ 'ਕੁਝ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ' ਦੀ ਧਨ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਾਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਰੰਭ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਮ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਕਰਤਬ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮਜ਼ਾਕ ਹਨ; ਤੇਰਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਖਪਾਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਾਤਮਾ—ਅਜਨਮੀ, ਨਿਰਕਰਮ ਆਤਮਾ—ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਤਬ, ਜਾਨਵਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਜਲਚਰਾਂ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਲਈ ਰੱਸ ਨਾਲ ਬੰਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨੇਤ੍ਰ, ਹੰਜੂਆਂ ਅਤੇ ਅੰਜਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰ ਵਿੱਚ ਝੁਕ ਗਿਆ—ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਡਰਾਉਣੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਨਮੀ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਭਾਸ਼ੀਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ, ਅਜਨਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਦੁਸ਼ਮਨਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ 'ਤੇ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਐਸੇ ਕਰਤਬ ਕੀਤੇ ਜੋ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਕਰਤਬ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ—ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ—ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਵੋਗੇ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ, ਯਾਦਵ, ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਅਤੇ ਰੂਪ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਚਮਕੇਗੀ ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—all ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ, ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਅ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਅਸਥਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ।