ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਕਬੂਤਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਾਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਾਂ?” ਉਸ ਦਾ ਹਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਪੰਛੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੜਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਕਬੂਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਵਿੱਚ ਰੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਦੁਲਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਅਤਿ ਲਗਾਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ ਮੁੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਰਲੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਸੂਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋਈਆਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਅਤੇ ਅਜਨਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ (ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਸੀ), ਪೃਥਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਗੁਆਚੇ ਹੋਏ, ਦੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਤੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹਰ ਜੀਵ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੇ ਖੋਹ ਲਿਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਕਚਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮੈਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਕਰਵਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਚਹੁੰ ਦਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਆਸ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਤਨ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਜਦ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਤਰਾ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਆਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੌਤ ਦਾ ਖਤਰਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਕ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਤੀਰ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾੜ ਲਵੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅਣਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਹੈ। ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਪਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਸ ਮਾੜੀ ਘੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ ਅਸਤਰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਪਰਤਿਹਤ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਤੇਰੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਇਆ, ਥੰਮ ਗਿਆ। ਇਹ ਆਸ਼ਚਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਵਿੱਚ ਸਭ ਅਚੰਭੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਅਜਨਮੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦੇ, ਚਲਾਉਂਦੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉੱਤਰਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਪੁਣਯਸ਼ੀਲ ਪૃਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਅਣਦਿੱਖੇ ਹੋ, ਪਰ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਗਿਆਤ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ, ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਨਾਚਦੇ ਹੋਏ ਭੇਖ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ, ਨੰਦਲਾਲ, ਗੋਵਿੰਦ! ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ-ਧਾਰੀ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਤੇ ਕਮਲ-ਚਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਮਸ ਦੇ ਜੁਲਮਾਂ ਹੇਠ ਕੈਦ ਹੋਈ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼, ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ, ਬੇਅੰਤ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈਆਂ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਇਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੀਏ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ, ਦੌਲਤ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸੋਹਣਿਆਂ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੋ ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਕਾਮੀ, ਆਤਮ-ਰਤੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇ ਨਿਹੰਗਾਂ ਦੀ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਾਂ, ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਪਸੀ ਵਿਵਾਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਹਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਕ ਖੇਡ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ-ਆਤਮਾ, ਅਜਨਮੀ, ਅਕਰਤਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤੱਬ, ਚਾਹੇ ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਲਚਰ ਹੋਣ, ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਖੇਡ ਹੈ। ਜਦ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਲਝਣਾਂ ਕਰਕੇ ਬੰਨਣ ਲਈ ਰੱਸੀ ਲਈ, ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਭ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਨਮੀ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਉਗਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਆਏ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਵੱਝੀ ਹੋਈ ਨਾਅਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਆਏ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਆਏ ਹੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਲੋਕ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਗਿਆਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਣ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਮੁਖੋਂ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਜੀ।