ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕ ਕਬੂਤਰ—ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਉਸਦੀ ਭਗਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਘਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਸੀ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਪਤੀ, ਹੁਣ ਇਸ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਜੀਵਾਂ? ਇਹ ਦੁਖੀ ਜੀਵਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ।” ਉਹ ਕਬੂਤਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਦੇ ਜਕੜ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਤੜਫ਼ਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਓਹ ਢਹਿ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਨਿਰਦਈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਕੜੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ—ਕਬੂਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਦੁਇਤਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮੋਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਵਿਚ ਹੀ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੜ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਜਣਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸਤੀਆਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵਲ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਅਤੇ ਅਜਨਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਰੂ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਕਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੇ ਛੀਣ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਚਾ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਮੈਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਞ ਕਰਵਾਏ, ਚੰਗੀਆਂ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧ ਖ਼ਿਆਤਿ ਚੌਫੇਰੇ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਪਰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰਾ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਡਰੀ ਹੋਈ ਦੌੜੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਤਰਾ ਨੇ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਮੌਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।” ਉਸ ਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਤਪਤ ਲੋਹੇ ਦਾ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਵਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਚਲ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅਣਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ।” ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਅਸਤਰ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ। ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰ ਅਸਤਰ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਨਿਰਜ਼ੱਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚੂਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਮਾਦਿਕ ਗੁਣ ਹਨ—ਉਹ ਅਜਨਮੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲਯਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉੱਤਰਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿਚ ਸੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ— “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ, ਪਰ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਜਨਮੀ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ, ਪਰ ਭਟਕਦੇ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿਚ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲਾਲ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਕਮਸਾ ਦੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਜਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਚੰਗੁਲ ਤੋਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈਆਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਇਹ ਕਲੇਸ਼ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਸਕੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿਣੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂਗੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਨਹੀਂ ਪੂਜ ਸਕਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੋ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਨ, ਹੇ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਆਤਮ-ਰਤੀ, ਹੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਹੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਲ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ—ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾਨ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਖ-ਵਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ, ਤੇਰੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਕਰਤੱਬ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵਿਅੰਗ ਹਨ; ਤੇਰਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਅਜਨਮੀ, ਕਰਮ-ਰਹਿਤ, ਜਦੋਂ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਜਲਚਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਿਅੰਗ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੂਧ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਫੜਿਆ, ਰੱਸੀ ਲੈ ਕੇ ਬੰਨਣ ਲਈ ਆਈ, ਤੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਤੇ ਕਾਜਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਲਿਆ—ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਡਰ ਤੋਂ ਡਰਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਨਮੀ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਨੇਕਾਂ ਦੀ ਖ਼ਿਆਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਯਾ ਪਰਬਤ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਉਗਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਅਜਨਮੀ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਬੋਝ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੀ ਨੌਕ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਆਉਂਦੇ ਹੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾ ਪਿਆਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਅਪਰੰਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।