ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦ ਇੱਕ ਮादा ਕਬੂਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਮਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ 'ਚ ਆ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਫੜੀ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠੀ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਕਬੂਤਰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰੇ ਸਨ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਵਰਗੀ ਹੀ ਸੀ, ਵੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ 'ਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਅਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਵੇਖੋ। ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਲਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਹਿਯੋਗਣ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਘਰ ਦੀ ਲਕੜੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮੈਨੂੰ ਖਾਲੀ ਘਰ 'ਚ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਕੇ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਾਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਕਬੂਤਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੌਤ ਦੀ ਫੜ 'ਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਾਲਤ 'ਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਬੇਚਾਰਾ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਕਠੋਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਲਕੜੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਬੂਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ—ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਦੁਲਤੀਆਂ 'ਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਲਗਾਅ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੜ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਸਜਣਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਔਰਤਾਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਅਤੇ ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੀ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਜਣਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਾਧੂਆਂ ਸਮੇਤ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ, ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਸਭ ਉੱਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਨੂੰ, ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਜੁਆਰੀਆਂ ਨੇ ਖੋਹ ਲਿਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਦਿਵਾਇਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਚਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮੈਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਧੀਆ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਵਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਭ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਤਯਕੀ ਅਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਧੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਣ ਲਈ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਉੱਤਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀ ਹੋਈ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉੱਤਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ! ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੌਤ ਦਾ ਖਤਰਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਤੀਰ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਜੇ ਮੈਂ ਸੜ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ।" ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਸੜਦੇ ਤੀਰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਪਰ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚਲੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ ਹਥਿਆਰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਟਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਨਿਰਸਥ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚ્યੁਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਨਮੀ ਆਪਣੇ ਇਲਾਹੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦੇ, ਸੰਭਾਲਦੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਮੀ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਜੋ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਵੀ ਹੈ, ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਜਾਣ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ। ਮੂੜ੍ਹ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਆਪਣੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਲੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਉੱਚਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੰਦ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲਾਲ, ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਤੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਜਿਵੇਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕਮਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਕੈਦ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਦੁਖੀ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਚਾਇਆ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ—ਜਹਿਰੀਲੇ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈਆਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਣਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਇਆ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ, ਧਨ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੱਦ ਸਕਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਹੋ ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਵਾਲੇ, ਆਤਮ-ਰਤੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਾਂ, ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਆਪਕ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਵਾਦ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਹਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਕ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ, ਜਦ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਜਲਚਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਜਾਂ ਕਰਤੱਬ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੇਡ ਹੈ। ਜਦ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੌੜ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਲਈ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਅੰਜਨ ਤੇ ਹੰਝੂ ਨਾਲ ਭਰ ਲਏ, ਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ, ਪਿਆਰ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜ਼, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਏ।