ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਾਦਾ ਕਬੂਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰੋਣੀ ਤੇ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈ। ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੀ ਤੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਇਸ ਹਾਲ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਕਮਨਸੀਬੀ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇਖੋ! ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜੋ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਨਭਾਵਨ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਵੀ ਹੁਣ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਸੁਨੇਹਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝਾ, ਦੁਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਾਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਚਾਰਾ ਕਬੂਤਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਈਆਂ ਸੀ, ਪਰ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫੜ ਕੇ, ਨਿਰਦਈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਤੀ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ—ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਕਬੂਤਰ—ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਲਤਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੜ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਜਣਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨੇਤૃતਵ ਹੇਠ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੂਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਖੋ ਬੈਠਿਆਂ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ, ਜੋ ਜੁਆਰੀਆਂ ਨੇ ਖੋਹ ਲਈ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਧਰਮੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਚੱਜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਨਾਮਾ ਕੀਰਤੀ ਚੌਂਫੇਰੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਉਧਵ ਤੇ ਵਿਆਸ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਪਰ ਉਤਰਾ ਉਸ ਵੱਲ ਡੌੜਦੀ ਆਈ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਤਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ! ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ! ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਮੌਤ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਕ ਤੇਜ਼ ਲੋਹੇ ਦਾ ਤੀਰ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਠੀਕ, ਪਰ ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੇ ਗਰਭਵਤੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਉਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਲਈ। ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ੀਰ ਅਸਤਰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਦ ਉਹ ਤੇਰੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਬਲ ਨਾਲ ਟਕਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਸਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚੂਤ, ਜੋ ਸਭ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੰਮੀ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ-ਬਲ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਉਤਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਧਰਮਵਤੀ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਫਿਰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ, ਮੂਰਖ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਾਕਾਰ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪਰਮ ਤਿਆਗੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੀਆਂ ਹਾਂ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੰਦ-ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਲਾਡਲੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ—ਮੈਂ ਫਿਰ-ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ, ਕੰਵਲ-ਮਾਲਾ ਧਾਰੀ, ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ, ਕੰਵਲ-ਚਰਨ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕਮਸਾ ਦੇ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ, ਦੁੱਖੀ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਾਇਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਜਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਤੋਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈਆਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਗੁਰੂ, ਇਹ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਮਿਲਦੇ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖ ਸਕੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੱਦ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਧਨ ਦਾ ਧਨ ਹੋ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਾਂ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ, ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਆਪਸੀ ਵਿਵਾਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਇਛਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਕ ਖੇਡ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵ-ਆਤਮਾ, ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਅਕਰਤਾ, ਜਾਨਵਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਜਲ-ਚਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡਾ ਵਿਅੰਗ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪਿਆਰ, ਮੋਹ, ਦੁਖ, ਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿਚ ਆਉਣ ਦੀ ਸਿੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।