ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੋ ਘਰੇਲੂ ਕਬੂਤਰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਲੱਭਣ ਵਾਸਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਨੋਣਿਆਂ ਦੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਰੋਟੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਉਥੇ ਆਸ ਪਾਸ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋਸਲੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਨੋਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਾਲ ਪਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਨੋਣੇ ਫੜ ਲਏ। ਜਦ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਓ ਕਬੂਤਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਖੁਰਾਕ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੋਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪ ਵੀ ਰੋ ਪਈ। ਮਾਂ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੀ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ। ਪਿਓ ਕਬੂਤਰ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ—ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਸਨ—ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਿਆ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇਖੋ! ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਤ੍ਰੈ-ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਨਾ ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਫਲ ਮਿਲਿਆ।" "ਜੋ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਭਰੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਘਰ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਉਹ ਵੀ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਖਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੁਣ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਦੇ ਚੰਗੁਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਤੜਫ਼ਦਾ, ਉਹ ਕਬੂਤਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਆ ਫਸਿਆ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਕਬੂਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਤੇ ਨੋਣਿਆਂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਘਰੇਲੂ ਜੀਵ—ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਕਰਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਘਰੇਲੂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾਈ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਜਦ ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਕੁਰੂ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ, ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਹਾਨੀ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੇ ਛੀਣ ਲਈ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਕਰਾਇਆ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਕਚਾ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਮੈਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਚੰਗੀਆਂ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਉੱਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਿਆਸ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉੱਤਰਾ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ। ਉੱਤਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਜਿਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੌਤ ਦਾ ਖਤਰਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਠੀਕ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਉ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉੱਤਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤੀਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਅਣਹੋਣੀ ਆਈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਾ ਅਸਤਰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਪਰਤਿਆਹੇ ਹੈ, ਪਰ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਬਲ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਰਸਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚੁਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਦਭੁਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਸਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਿਥਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਚਨ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਪਰ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ, ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਆਪਣੀ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। "ਜਿਹੜੇ ਉੱਚੇ ਤਿਆਗੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਪਰਗਟ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੰਦੇ ਦੇ ਲਾਲ, ਗੋਵਿੰਦ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। "ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ, ਕੰਵਲ-ਮਾਲਾ, ਕੰਵਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਤੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਸਾ ਦੇ ਜੁਲਮ ਹੇਠ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਮੁਕਤ ਕਰਾਇਆ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਨੇਕਾਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਚਾਇਆ। "ਜਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ, ਮਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈਆਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਸਕੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾ ਸਕਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਸੌਖੇ ਹੋ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਧਨ ਦਾ ਧਨ ਹੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਰਮਤਾ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਨੰਦਤ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ।