ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਕੁਲ, ਸਾਹਦੇਵ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਧਨੰਜਯ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸਭ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਭੀਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਅਤੇ ਨਾ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਉਸਦਾ ਅਸਲ ਸਜ਼ਾ ਮੌਤ ਹੈ। ਭੀਮ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਤੁਰਭੁਜ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੇ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—even ਜੇ ਉਹ ਅਗਰੈਸਰ ਹੋਵੇ—ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਅਗਰੈਸਰ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਭਾਓ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਕੁਰੁ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਭੀਮਸੇਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅਰਜੁਨ, ਹਰਿ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਏ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਰਤਨ ਅਤੇ ਵਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੂੰ, ਪਟਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬੱਚਾ ਮਾਰਨ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਜੋਤ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰਕੇ, ਕੈਂਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਸਿਰ ਮੁੰਡੀ ਕਰਨਾ, ਧਨ ਲੈ ਲੈਣਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਸਜ਼ਾ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣਾ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ, ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਭ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਜੋੜੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾਰ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਛੁਹ, ਕੁਹਾਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹਲਚਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ, ਦੋਵੇਂ, ਚਿੰਤਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਦੇ। ਇਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਦੋ ਘਰੇਲੂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬਾਹਰ ਗਏ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਖਾਣਾ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਯਾਦ-ਰਾਹਿ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜਾਲ ਪਸਾਰਿਆ ਤੇ ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ ਕਬੂਤਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ, ਖਾਣਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਮਾਦਾ ਕਬੂਤਰ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਰੌਂਦੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੀ। ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੀ। ਨਰ ਕਬੂਤਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ: ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖੋ—ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪੁੰਨ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ! ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਅਧੂਰੀ ਰਹੀ, ਨਾ ਮਨ ਤਰਿਆ, ਨਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਜੋ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸੁਭਾਵਕ, ਮੇਰੀ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸਨ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਮੈਂ, ਇਸ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਦੁਖੀ, ਦੁੱਖ-ਭਰੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ, ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਾਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮੌਤ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਅਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਤੜਫਦਾ, ਉਹ ਕਬੂਤਰ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੰਛੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ—ਸਭ ਘਰੇਲੂ—ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਵਿਧਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮੋਹ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲਾ ਹੈ, ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਮੋਹ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ, ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਆਪਣੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਔਰਤਾਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਈਆਂ। ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਅਜਨਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖ ਨਾਲ ਢੁਕ ਗਏ ਸਨ, ਸਮਝਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਦੀ ਚਲ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ 'ਚ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕਚਾ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਲਗੇ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਿਵਸਥਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਖੁਸ਼ਬੂ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ। ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਸਨਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੁਰਗਮ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰਾਅ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਤਰਾਅ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੌਤ ਦਾ ਖਤਰਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਤਪਦਾ ਲੋਹਾ-ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਲਾਏ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਅਣਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਤਪਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਈ ਆਫ਼ਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹਰੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾਅ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ ਸੀ, ਢੱਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਰਾਸਤ, ਦੁਖ ਤੇ ਪਿਆਰ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਸਮਝ, ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਲਗਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਇਹ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।