ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਨੂੰ, ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਬਦਨਾਮੀ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋਣਾ ਨਾ ਪਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਮੁਹ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਈ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਅਣਅਨੁਸ਼ਾਸ਼ਿਤ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਗੁੱਸਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੰਸ਼, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ, ਰਾਣੀ ਦੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਮੰਨ ਲਏ ਜੋ ਧਰਮਕ, ਨਿਆਇਕ, ਦਇਆਲੂ, ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਸਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਧਨੰਜਯ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਦਿਵਯ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਫਿਰ, ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ, ਸੋਏ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਭੀਮ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੌਹੀਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚਾਹੇ ਅਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋਵੇ, ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਅਕ੍ਰੋਧੀ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਨਿਭਾਓ। ਕੁਰੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਜੋ ਭੀਮਸੇਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅਰਜੁਨ, ਹਰਿ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਣੀ ਅਤੇ ਵਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੱਟੀ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬੱਚਾ ਮਾਰਣ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਕਰਕੇ, ਕੈਂਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਸਿਰ ਮੰਡੀ ਕਰਨਾ, ਧਨ ਲੈ ਲੈਣਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਸਜ਼ਾ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਿਰਤਕਾਂ ਦੀ ਲਾਸ਼ਾਂ ਉਠਾਉਣ ਵਰਗੀਆਂ ਆਵਸ਼ਕ ਰਸਮਾਂ ਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਜੋੜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਵਧਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਛੁਹ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ, ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਹ ਮਾਪੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ, ਦੋਵੇਂ, ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਘਰਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬਾਹਰ ਗਏ; ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਖਾਣਾ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇ-ਰਾਵੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜਾਲ ਫੈਲਾਇਆ ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਮਰਦ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾ ਕਬੂਤਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਖਾਣਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ਵਲ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਮਹਿਲਾ ਕਬੂਤਰ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਦੇਖ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੀ, ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੇਖ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੀ। ਮਰਦ ਕਬੂਤਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖੋ—ਕਮ ਅਰਥ ਵਾਲਾ, ਮੂਰਖ ਮਨ! ਘਰਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਮਰਪਿਤ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਰਮਕ ਸਨ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਮੈਂ, ਜੋ ਇਸ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ, ਦੁਖੀ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ?” ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮੌਤ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਅਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਤੜਫ਼ਦਾ, ਉਹ ਦਇਆਲੁ ਪੰਛੀ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨੇ ਉਸ ਕਬੂਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ—ਸਾਰੇ ਘਰਵਾਲੇ—ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਰਵਾਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਦਵੈਤ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਪਾਲਦਾ, ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲਾ ਹੈ, ਘਰਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਲਗਾਵਟ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਉਸੇ ਵਾਂਗ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਿਰਤਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਸਤਰੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਉੱਤੇ ਗਈਆਂ। ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਅਜਨਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਈਆਂ। ਉਥੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਮਝਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਚਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ, ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਜੋ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕਚਾ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਜਿੰਦਗੀ ਗੰਦੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਅਧਰਮਕ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਚੰਗੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਤਰਾਅ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਤਰਾਅ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਕੇ ਮੌਤ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਜਲਦਾ ਲੋਹਾ ਦਾ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਠੀਕ, ਪਰ ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਅਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ।