ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਜੋ ਸਰਥੀ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੁਖੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਪਾਚਾਰਯ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕੁਦਰਤੋਂ ਕੋਮਲ ਕ੍ਰਿਪੀ ਨੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਲੈ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ! ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਤੂੰ ਧਨੁਰ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ, ਉਸ ਦੇ ਉਪਯੋਗ ਤੇ ਸੰਕੋਚ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ। ਉਹੀ ਆਦਰਨੀਯ ਦ੍ਰੋਣ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਕ੍ਰਿਪੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਣਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ, ਆਦਰਨੀਯ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ, ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਬਦਨਾਮੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਰੋਵੇ ਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਰੋਈ ਹਾਂ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਤਪਾਤੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗੁੱਸਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ, ਨੇ ਰਾਣੀ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ, ਜੋ ਧਾਰਮਿਕ, ਨਿਆਂਯੁਕਤ, ਦਇਆਲੂ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਸਨ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਧਨੰਜਯ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਭੀਮ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਸੁੱਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਠੀਕ ਸਜ਼ਾ ਹੈ। ਭੀਮ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੌਥੇ ਭੁਜਾਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ, ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਵੈਰੀ ਮੌਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਮੈਂ ਸਮਝਾਇਆ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨ। ਕੁਰੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਵਾਅਦਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਅ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪੂਰਾ ਕਰ; ਅਤੇ ਜੋ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਅਰਜੁਨ, ਹਰਿ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਜਜਨਮੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਰਤਨ ਅਤੇ ਕੇਸ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਟਕਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਆਭਾ ਗੁਆ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਰਤਨ ਦੀ ਕਿਰਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਸਿਰ ਮੁੰਡ ਦੇਣਾ, ਧਨ ਲੈ ਲੈਣਾ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਣਾ—ਇਹੀ ਸਰੀਰਕ ਸਜ਼ਾ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਨਾਂ ਦੇ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਅੰਤਕ੍ਰਿਆ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਉਠਾਣੀ। ਫਿਰ, ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿਚ ਜੀਊਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਜੋੜੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਕੁਲਕਾਰੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੇ ਹੌਲੇ ਛੂਹਣ, ਕੁਲਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹਾਵਭਾਵ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਛੋਟੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬਾਹਰ ਗਏ; ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਖਾਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਚਿਰ ਤੱਕ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਜਾਲ ਪਸਾਰ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਫੜ ਲਿਆ। ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ ਕਬੂਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਖਾਣਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲੇ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਔਰਤ ਕਬੂਤਰ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਲਾਪ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਵਿਖਾਉਂਦੀ। ਉਹ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਰਦ ਕਬੂਤਰ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਲਈ ਆਪ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਮੂਰਖ ਮਨ! ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਨਾ ਹੋਏ, ਨਾ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲੀ, ਨਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਸਨ, ਇਸ ਖਾਲੀ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਇਸ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿਚ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਦੁਖੀ, ਇਸ ਦੁਖ ਭਰੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਜਿਉਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਅਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਤੜਫਦਾ, ਉਹ ਬੇਚਾਰਾ ਪੰਛੀ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਮੂਢਤਾ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਨਿਰਦਈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਕਬੂਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ—ਇਸ ਪੂਰੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਪਰਿਵਾਰ—ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਦੁਇਤਾ ਵਿਚ ਰਮਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮੋਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲਾ ਹੈ, ਤਬ ਵੀ ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਜਣਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਈਆਂ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਅਤੇ ਅਜਨਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਕੁਰੂ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਸਭ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।