ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਉਰਜਾ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا, "ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਮੌਤ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।" ਇਸ ਉਰਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹਥਿਆਰ ਹੀ ਇਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਿਊਤ੍ਰਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਉਰਜਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਥੋਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਉਲਟਾ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਰਜਾਵਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪੈਣ। ਇਹ ਅੱਗ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਚੀ ਹਾਹਾਕਾਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਯਾਦ ਆ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਗੌਤਮੀਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਨੈਤਰ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪਾਰਥ, ਇਸਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ! ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਇਹ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਸਤ, ਧਿਆਨ-ਹਟਿਆ, ਪਾਗਲ, ਸੁੱਤਾ, ਬੱਚਾ, ਔਰਤ, ਬੇਬਸ, ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ, ਨਿਰਅਸਤ੍ਰ ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ। ਜੋ ਨਿਰਦਯੀ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹੰਕਾਰੂ ਹੱਤਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।' ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਆਕਰਮਣਕਾਰੀ, ਸਜਣਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਆਪਣੇ ਆਕਾ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਕਲੰਕ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ 'ਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਿ-ਯੋਗ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸੀ। ਅਪਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਪੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਨਿਵੀਂ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ-ਪਰਾਇਣਤਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ, ਤੇ ਕਹਿ ਉਠੀ, "ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਛੱਡ ਦੇ! ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਉਪਸੰਹਾਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਜੁਗਤ, ਇਸੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਸਿੱਖੀ। ਉਹੀ ਉੱਚ-ਕੁਲ ਦ੍ਰੋਣ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਕ੍ਰਿਪੀ, ਜੋ ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੇਰਾ ਉੱਚ ਕੁਲ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਬਦਨਾਮ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਨਾ ਰੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼, ਉੱਤਪਾਤੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਣੀ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ ਮੰਨ ਲਏ, ਜੋ ਧਰਮਯੋਗ, ਨਿਆਂਯੋਗ, ਦਯਾਲੂ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਸਨ। ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਧਨੰਜਯ, ਦੇਵਕੀਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਪੁਰਖ ਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਕਾ ਲਈ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਸੁੱਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਸਹੀ ਹੈ।" ਭੀਮ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਤੁਰਭੁਜ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਆਕਰਮਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਆਕਰਮਣਕਾਰੀ ਮੌਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਕੁਰੂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਲਈ, ਜੋ ਤੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ; ਜੋ ਭੀਮ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਰ।" ਸੂਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਰਜੁਨ, ਹਰੀ ਦੀ ਮੰਸ਼ਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਣੀ ਤੇ ਵਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਚਮਕ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਮਣੀ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ, ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੈਂਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਸਿਰ ਮੂੰਡਣਾ, ਧਨ ਲੈ ਲੈਣਾ ਤੇ ਦੇਸ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਸਜ਼ਾ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا, "ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਮਹਾ-ਭਾਗ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਲੋਕ-ਪਾਲ—all ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਲੋਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ, ਦੋਹਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਛੁਹ, ਕੂਕ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਚਾਲਾਂ, ਜਦ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਮਾਪੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ। ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਬੱਝੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ, ਦੋਹਾਂ, ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੁਰਾਕ ਲੱਭਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਘੋਸਲੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਾਲ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਫੜ ਲਏ। ਮਾਦਾ ਤੇ ਨਰ ਕਬੂਤਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਖੁਰਾਕ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲੇ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।