ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਆਸਵਤਥਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਉਚਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਿਵੇਂ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਉਰਜਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਿṣṇੁ, ਅਰਥਾਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਸੜਨ ਵਾਲੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਸਿੱਧਾ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੋ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਚੇਤਨ ਬਲ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਵਲੋ ਭਟਕ ਰਹੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਆਦਿ ਉੱਤਮ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਚਿੰਤਨ ਲਈ ਵੀ। ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ! ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦਹਕਦੀ ਉਰਜਾ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦਾ ਢੰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਅਸਤਰ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਅਸਤਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਇੱਕ ਅਸਤਰ ਦੀ ਉਰਜਾ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਦਬਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਰਜਾਵਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਰਜਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਯਾਦ ਆਈ, ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਗੌਤਮੀ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੇਮੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ ਨੈਨੀ ਭਗਵਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪਾਰਥ! ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ। ਇਸ ਅਜਿਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਰਹਿਤ, ਪਾਗਲ, ਸੁੱਤੇ, ਬੱਚੇ, ਔਰਤ, ਬੇਸਹਾਰਾ, ਸ਼ਰਨਾਗਤ, ਨਿਰਅਸਤ੍ਰ ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਨਿਰਦਈ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹੇ ਪਾਪੀ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹੰਕਾਰੀ ਹਤਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਉਂਗਾ।' ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ—ਇਹ ਆਕਰਮਣਕਾਰੀ, ਕੁਟੰਬੀ ਹਤਿਆਰਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਕਲੰਕਿਤ ਕੀਤਾ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਰਜੁਨ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਤੋਲਦਿਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੇਮੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਜ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਨਿਵਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਖੋਹ ਲਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਕ੍ਰਪੀ, ਸੁਭਾਵਕ੍ਰਮ ਨਰਮ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਝੁਕ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ ਇਸਨੂੰ! ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ, ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੇ ਉਪਸੰਹਾਰ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਤ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਕ੍ਰਪੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ! ਤੇਰਾ ਉੱਚਾ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਵੰਸ਼ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਬਦਨਾਮ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਅੰਜਲੀਆਂ ਨਾਲ ਨਾਂ ਰੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਈ ਹਾਂ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਨਿਰੰਕੁਸ਼ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੁਟੰਬ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਰਾਣੀ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ, ਜੋ ਧਰਮਯੁਕਤ, ਨਿਆਂਯੁਕਤ, ਦਯਾਲੂ, ਸਚੇ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਸਨ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ। ਉਥੇ ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਧਨੰਜਯ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਪੁਰਖ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਫਿਰ ਭੀਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਸੁੱਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।" ਭੀਮ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਤੁਰਭੁਜ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਆਕਰਮਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਆਕਰਮਣਕਾਰੀ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਮੈਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਅਗਵਾਈ ਉੱਤੇ ਚੱਲ।" "ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇਰਾ ਵਾਅਦਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਭੀਮ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਰਜੁਨ, ਹਰੀ ਦੀ ਮੰਨਤਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਜਾਤੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਣਕਾ ਅਤੇ ਕੇਸ ਕੱਟ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬੱਚਾ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਮੰਦ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਮਣਕੇ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਖੇਮੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਸਿਰ ਮੂੰਡ ਦੇਣਾ, ਧਨ ਲੈ ਲੈਣਾ, ਤੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਦੰਡ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ! ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ ਮੇਰੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਵਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।