ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੈ ਗਿਆ। ਦੂਰੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਭੱਜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ, ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਇੱਕਲੌਤਾ ਹਥਿਆਰ ਸਮਝਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਦਾ ਉੱਚਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਜਦ ਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਉੱਭਰ ਆਇਆ। ਇਹ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਸਿੱਧਾ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਵੈ-ਸਥਿਤ, ਏਕ-ਰੂਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਭਟਕਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਆਦਿ ਉੱਤਮ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਸਿਮਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ? ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉੱਗਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗੂ ਤੇਜ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਤਦ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਡ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਦ ਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਊਤਰਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧਿਆ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੜ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਏ। ਫਿਰ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਛੇਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ! ਇਸ ਨਕਲੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਮਾਰ ਦੇ।" "ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ-ਹੀਣ, ਪਾਗਲ, ਸੁੱਤੇ, ਬੱਚੇ, ਔਰਤ, ਲਾਚਾਰ, ਸ਼ਰਨਾਗਤ, ਨਿਰਅਸ੍ਤਰ ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਨਿਰਦਈ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਤੇ ਤੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਅਭਿਮਾਨੀ ਕਾਤਲ ਦਾ ਸੀਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।' ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ—ਇਹ ਆਕ੍ਰਮਣਕਾਰੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਕਾਤਲ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਕਲੰਕ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਰਥੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਪਤਨੀ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਪੀ ਨੇ, ਜੋ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੀ ਕਰੁਣਾਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤ ਲਈ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ! ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਹੈ।" "ਧਨੁਰ ਵਿਦਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੇ ਵਾਪਸੀ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਮੂਹ ਵਿਧਿਆ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ। ਉਹੀ ਮਾਣਯੋਗ ਡ੍ਰੋਣ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਕ੍ਰਿਪੀ ਵਿਚ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀਰ ਪੁੱਤ੍ਰ ਜਣਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰਾ ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਵੰਸ਼, ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਬਦਨਾਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਾ ਰੋਵੇ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਕਾਬੂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਰਾਜਾ, ਨੇ ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਧਰਮਿਕ, ਨਿਆਂਯੁਕਤ, ਦਇਆਲੁ, ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਸਨ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਧਨੰਜਯ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਸੁੱਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਭੀਮ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਤੁਰ-ਭੁਜ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਆਕ੍ਰਮਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਆਕ੍ਰਮਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ—ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਉੱਤੇ ਚੱਲ। ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੋ ਭੀਮ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਹਰਿ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ (ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ) ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਰਤਨ ਤੇ ਕੇਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਟਕਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬੱਚਾ ਮਾਰਨ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਜੋਤ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਰਤਨ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ, ਕੈਂਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ।