ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ ਅਤਿਆਚਾਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਸਕੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿਵਾ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸ਼੍ਵੱਥਾਮਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦਾ ਰਥ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਅਸ਼੍ਵੱਥਾਮਾ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੁਜਾ ਜੰਮਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਪਰ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਿਆਂ, ਉਹ ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਉਰਜਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿ਷্ণੁ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਭਕਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਰੇ ਕਰਕੇ, ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ-ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਆਦਿ ਮੰਗਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ! ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਉਰਜਾ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ, ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਮੌਤ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਇਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਦੇ। ਜੇਹਾ ਅਸਤਰ, ਉਹੀ ਅਸਤਰ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਸੂਤਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇ।" ਦੋਵਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਉਰਜਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਗਈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਜਦੋ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਉਰਜਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲੇ ਹੱਲੇ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਗੜਬੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਅਸਤਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਏ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸ਼੍ਵੱਥਾਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਵੈਰੀ, ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਖੇਮੇ ਵੱਲ ਘਸੀਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਭਗਵਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਪਾਰਥ! ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ। ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਨਾਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਿਸਨੇ ਰਾਤੀ ਨਿੱਦਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕੀਤਾ।" "ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਸਤ, ਗੁੱਸੇ, ਪਾਗਲ, ਸੌਂਦੇ, ਬੱਚੇ, ਔਰਤ, ਲਾਚਾਰ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ, ਨਿਹੱਥੇ ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ। ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਚਲਾਈ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਅਤੇ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ ਕਿ 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਘਮੰਡੀ ਹੱਤਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।' ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਅਤਿਆਚਾਰੀ, ਕੁਟੰਬ-ਘਾਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਨਾ ਲੱਗੇ।" ਸੂਤਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਧਰਮ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧੀ ਸੀ।" ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਖੇਮੇ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤੇ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਦੁੱਖੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਪੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜੋ ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਇਆਵਾਨ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸਤੀ ਵਾਂਗ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਛੱਡ ਦੇ! ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।" "ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦਾ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ, ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੇ ਵਾਪਸੀ, ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮੂਹ ਵਿਧੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੂੰ ਇਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ।" "ਉਹ ਹੀ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੋਣ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਅੱਧਾ ਅੰਸ਼ ਕ੍ਰਿਪੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੀਵਿਤ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਹੈ, ਐਸੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਬਦਨਾਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਉਸਦੀ ਮਾਂ, ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੋਈ-ਭੀਣੀ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਨਾ ਰੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਈ ਹਾਂ।" "ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼, ਉਪਦ੍ਰਵੀ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਫ-ਚਿੱਟੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੁਟੰਬ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਰਾਣੀ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮਯੁਕਤ, ਨਿਆਂਪੂਰਨ, ਦਇਆਵਾਨ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਸਨ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਧਨੰਜਯ, ਦੇਵਕੀਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪੁਰਖ ਤੇ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਭੀਮ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਕਰਨ, ਨਿੱਦਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਭੀਮ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਤੁਰ-ਭੁਜ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: "ਮੈਂ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਤਿਆਚਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਅਤਿਆਚਾਰੀ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ—ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰ।" "ਤੂੰ ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਲਈ, ਤੇ ਜੋ ਭੀਮ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ।" ਸੂਤਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਦ ਅਰਜੁਨ, ਹਰਿ ਦੀ ਮੰਸ਼ਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੁਜਾ ਜੰਮਿਆ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਣੀ ਤੇ ਕੇਸ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।