ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਹਰਿ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਵਲੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਰਿ ਦੀ ਯਾਦ ਹੈ। ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰਿ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਜਨਮ, ਕਰਤੱਬ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਦਾਇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਭੀਮ ਦੇ ਗਦਾ ਦੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਤੋਂ ਟੁੱਟਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੱਸਣ 'ਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਭੈੜਾ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਿਆ—ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੋਏ ਹੋਏ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਕਿਰਤ ਸਭ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਸਮਝਿਆ। ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਦਰਦਨਾਕ ਮੌਤ ਦੀ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤਾਵਣਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਮੋਹਰ ਵਾਲੇ ਨੇ—ਅਰਜੁਨ ਨੇ—ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁਭਾਵਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੁ, ਜੋ ਅੱਗਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾ ਸਕੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ—ਜੋ ਅਚੁਤ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ—ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬਲਵਾਨ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਆਹਟ ਸੁਣਕੇ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੁਇਜਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਘੋੜੇ ਵੀ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ਼ਤਰ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਉਪਾਅ ਸਮਝਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ਼ਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਪਦਾਰ ਉਰਜਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਵਾਨ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਜਨਮ-ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਤਪਨ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਧਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਸਿੱਧਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਵਿਚ ਹੀ ਅਡੋਲ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਆਦਿ ਉੱਤਮ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਪਦਾਰ ਉਰਜਾ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ਼ਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਨੇ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋਰ ਅਸਤਰ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਊਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਅਸਤਰ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਅਸਤਰ ਦੀ ਉਰਜਾ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ਼ਤਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਨਿਊਂ ਕਰਨ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਰਜਾਵਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਕ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਤਪਦਾਰ ਉਰਜਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਦੇਖੀ, ਸਭ ਜੀਵ, ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਲਿਜਾਣਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਸ ਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ ਨਾ! ਇਹ ਨਕਲੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਕਪਟ, ਸੌਂਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ-ਹਟੇ, ਪਾਗਲ, ਸੌਂਦੇ, ਬੱਚੇ, ਔਰਤ, ਲਾਚਾਰ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ, ਨਿਹੱਥੇ ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ। ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਚਲਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਪਾਪੀ ਅਧੋ-ਪਾਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਤੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ—'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹੰਕਾਰੂ ਕਾਤਿਲ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।' ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ—ਇਹ ਅੱਗਰਹੀ, ਸਾਕਾ-ਘਾਤੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਗੁਆ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕਰੂਣ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਪੀ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਨਾ ਦੇਖ ਸਕੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ! ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੇ ਵਾਪਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਵਿਦਿਆ, ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ। ਉਹੀ ਪੂਜਨੀਯ ਦ੍ਰੋਣ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਕ੍ਰਿਪੀ ਵਿੱਚ, ਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀਰ ਜਣਿਆ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰਾ ਉੱਚਾ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਵੰਸ਼, ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਬਦਨਾਮ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਨਾ ਰੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਰੋਈ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਉਤਪਾਤੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹਨਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਧਰਮਕ, ਨਿਆਂਯੁਕਤ, ਦਇਆਵਾਨ, ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਸਨ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ!