ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹਨ, ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁੱਖ, ਮੋਹ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿਖਾਈ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਨ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਵੈਰਾਗੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹਿਆ?" ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਐਸੇ ਹਨ।" ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਜਨਮ, ਕਰਤੱਬ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਣ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਸਰੰਜਯਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਦੇ ਗਦਾ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਰਾਂਡਿਆਂ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ—ਇਹ ਕੰਮ ਸਭ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕਤਲ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣ ਲਈ, ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਤਾਜਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ ਮਹਿਲਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ—ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ, ਅਗਰਹੀ, ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਉਂਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾ ਸਕੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨੁਮਾਨ-ਧਜਾ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਆਹਟ ਪਾ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਘੋੜੇ ਵੀ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬਚਾਅ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਨੇ ਆ ਘੇਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਤਦੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉੱਗਦੀ ਹੋਈ ਉਰਜਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਸਿੱਧਾ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਚੇਤਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ-ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਆਦਿਕ ਉੱਚਤ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਚਿੰਤਨ ਲਈ ਆਈ ਹੈ।" "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ? ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉੱਗਦੀ ਹੋਈ ਉਰਜਾ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।" ਤਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦ੍ਰੋਣ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆ ਘੇਰਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕੇਵਲ ਉਸੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਬਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੀ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਰਥ ਦੇ ਗੇੜੇ ਲਾਏ, ਪਾਣੀ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਰਜਾਵਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਜਾਵੇ।" ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਉੱਗਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਲੈਅ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਚੀ ਹਲਚਲ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਭਗਵਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ! ਇਸ ਝੂਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ, ਸੁੱਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੇ ਉਹ ਮੱਤਵਾਲਾ, ਭਟਕਿਆ, ਪਾਗਲ, ਸੁੱਤਾ, ਬੱਚਾ, ਔਰਤ, ਅਸਹਾਇ, ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ, ਨਿਰਅਸਤ੍ਰ ਜਾਂ ਡਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਨਿਰਦਈ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹਾ ਪਾਪੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹੰਕਾਰੀਆ ਕਾਤਲ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਉਂਗਾ।' ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ—ਇਹ ਅਗਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਿਰਾਦਰਾਂ ਦਾ ਕਾਤਲ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਕਲੰਕ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸੀ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਲਿਆਉਂਦੇ ਵੇਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਨਿਵਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਲੈ ਲਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਪੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਵਕ ਰਹਿਮਦਿਲ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਲਿਆਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ ਤੇ ਕਹਿ ਉਠੀ, "ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ! ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਹੈ।" ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਿੱਖੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਪੂਜਨੀਯ ਦ੍ਰੋਣ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਕ੍ਰਪੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰਾ ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼, ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਬਦਨਾਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।