ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਗਤ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਸਾਤ੍ਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਿੱਧੀ ਭਕਤੀ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਦੀ ਭਕਤੀ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਾ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਵਿਰਾਗੀ ਸੀ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵਿਰਾਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਅਤੇ ਆਤਮ-ਤ੍ਰਿਪਤ ਸੀ—ਉਹ ਆਤਮ-ਰੱਤਿ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ?” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਆਤਮ-ਤ੍ਰਿਪਤ ਅਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿਰਕਰਨ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਇੰਨੀ ਵਧੀਆ ਹਨ।” ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਨਮ, ਕਰਤਬ, ਅਤੇ ਵਿਦਾਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਉਤਥਾਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਪਾਈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਦੇ ਗਦਾ ਦੇ ਘੁੱਟ ਨਾਲ ਪੈਰੋਂ ਤੋਂ ਟੁੱਟਾ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਕਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ—ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਸੌਂਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਹੱਤਿਆ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਆਏ; ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਕੁਟਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ—ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ-ਬੰਧੂ, ਉਸ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਨਾਨ ਕਰ ਸਕੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੀ ਪਿਛੇ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚਲਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੌੜਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਵਿਜ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਆਸਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾਸ੍ਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਇੱਕ ਮਾਤਰ ਉਪਾਏ ਸਮਝਿਆ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਉਹ ਅਸਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਲਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾਬਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਧਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।” “ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ; ਆਪਣੇ ਚੇਤਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਆਤਮ-ਸਥਿਤ, ਏਕ-ਰੂਪ ਹੋ।” “ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਆਦਿ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।” “ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਧਿਆਨ ਲਈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਇਆ ਹੈ।” “ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ? ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾਸ੍ਤਰ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਲਿਆ।” “ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਰਸਕ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਸਤ੍ਰ ਨਹੀਂ; ਕੇਵਲ ਇਸੇ ਜਿਹਾ ਹੋਰ ਅਸਤ੍ਰ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਿਰਸਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁਣ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ, ਇੱਕ ਅਸਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਿਬੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ, ਪਾਣੀ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸ੍ਤਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਸ੍ਤਰ ਨਾਲ ਨਿਰਸਕ ਕਰਨ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ।” ਦੋਵੇਂ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਲੇ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਤਬਾਹੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਬਾਂਧਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੇਮੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਭਗਵਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ! ਇਸ ਅਜਿਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜੋ ਨਾਮ ਦੇ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸੌਂਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।” “ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਹਲ, ਪਾਗਲ, ਸੌਂਦੇ, ਬੱਚੇ, ਔਰਤ, ਬੇਬਸ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ, ਨਿਧਨ, ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ।” “ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹੀ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਤੇ ਤੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਸੁਣਨ ਵਿਚ, ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ—‘ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹੰਕਾਰੀਆਂ ਹੱਤਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।’” “ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ—ਇਹ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਵੰਸ਼-ਘਾਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਕਾ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਕਲੰਕ ਲਾਇਆ ਹੈ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਕਸਾਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧੀ ਸੀ।” ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਖੇਮੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੁਖੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਲਜਜਿਤ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ, ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਪੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਨਰਮ ਸੀ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਈ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ! ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਅਸਲ ਗੁਰੂ ਹੈ।” “ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆ, ਇਸਦੇ ਉਪਯੋਗ ਤੇ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਤੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿੱਖੀ।” “ਉਹ ਨਮਨਯੋਗ ਦ੍ਰੋਣ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਕ੍ਰਪੀ, ਮਾਂ, ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ।