ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਭਗਤੀ ਦੇ ਜਰੀਏ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਥਿਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੀਵ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮਿਕ ਹੈ, ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਏ ਕੰਡੇ-ਵਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਨ ਲਈ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਸਾਤਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲਾਭ ਪਾ ਸਕਣ। ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਸੁਣਣ ਨਾਲ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁੱਖ, ਭਰਮ ਅਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਲਿਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਇਸ 'ਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਵੈਰਾਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਉਦਾਸੀਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?" ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿਰਕਾਰਣ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਐਸੇ ਹਨ।" ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਨੂੰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਨਮ, ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਵਿਦਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੀ ਉਤਪत्ति ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਯੋਧੇ ਆਪਣੀ ਯੋਧਾ-ਭਾਗ ਨੂੰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਦੇ ਗਦਾ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ ਲਤਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਕੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਤਦ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਕ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ—ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਹੱਤਿਆ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ ਰੋਈ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਤਕਤ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਬੋਲਿਆ: "ਮਹਾਨ ਲੇਡੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ—ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ-ਬੰਧੂ, ਜੋ ਅਗਰਸਰ ਹੈ, ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਸਕੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਅਚੂਤ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਰਥ 'ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੂਰੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗਾ, ਜੀਵਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ (ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਦੇਖਿਆ, ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਜਰੀਆ ਸਮਝਿਆ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕਾਗ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਉਰਜਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ; ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਤਪਦੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਤੂੰ ਹੀ ਉਧਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ; ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਵੈ-ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਧਿਆਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦੀ ਉਰਜਾ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਧਨਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦਾ ਜਰੀਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਐਸਾ ਹੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਿਊਟ੍ਰਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਨਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਕੇ, ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਉਚਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਉਰਜਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧਣ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲੱਗੀ, ਸਭ ਜੀਵ, ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ ਦੀ ਅੱਗ ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਏ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਬਾਂਧਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਕੰਵਲ-ਨੈਣ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ! ਇਸ ਅਸਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਏ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ੀਲੇ, ਧਿਆਨ-ਹੀਨ, ਪਾਗਲ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ, ਬੱਚੇ, ਔਰਤ, ਅਸਹਾਇ, ਸਮਰਪਿਤ, ਨਿਰ-ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ।" "ਜੋ ਨਿਰਦਈ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਬਿਹਤਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਪਤਨ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਤੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।' ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ—ਇਹ ਅਗਰਸਰ, ਸਵਜਨ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਐਸਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਰਜੁਨ, ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰਥੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ 'ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਕੇ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੁਖ ਅਪਰਾਧ 'ਤੇ ਝੁਕਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਖੋਹ ਲਈ ਸੀ, ਤਦ ਕ੍ਰਪੀ, ਜਿਹਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਰਮ ਸੀ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਈ।