ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਵੀ ਭਗਵਤ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਥਾ ਅਮੋਲ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸੂਤ, ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਬਾਦਰਾਯਣ (ਵਿਆਸ) ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸ ਹੈ। ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਸਾਧੂ-ਸੰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।” ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਜਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਸਾਖਾਤ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਜੀਵ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਆਪ ਨੂੰ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਦੁਖ-ਸੁਖ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਸਾਤ੍ਵਤ ਸੰਹਿਤਾ (ਭਾਗਵਤ) ਰਚੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਲੌਕਿਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਸਿਖਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲੇ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ, ਮੋਹ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੋ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਵਰਗਾ ਵੈਰਾਗੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਤਮਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹਿਆ?” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਮਹਾਤਮਾ ਮਨ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਰਿ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਾਦਰਾਯਣ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹਰਿ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਵਿ਷ਣੁ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।” ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਜਨਮ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ, ਉਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਆਰੰਭ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਰੜਕਦਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੋ ਰਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਕੰਮ ਸਭ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਹਾਨੀ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਲਈ, ਮੋੜੀ ਵਾਲੇ (ਕੁੰਡਲਧਾਰੀ) ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੁਭਾਵਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ (ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ) ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਿਤਾ ਦੇਣ ਮਗਰੋਂ, ਇਸ ਦੀ ਲੋਹ ਲੈ ਸਕੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਅਚੂਤ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਪੁੱਤਰ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲਿਆ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ (ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ) ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਘੋੜੇ ਵੀ ਥੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾਸ੍ਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਉਪਾਏ ਦਾ ਸਾਧਨ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਲੈਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿ਷ਣੁ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕੇਵਲ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਆਦਿਕ ਉੱਤਮ ਲਾਭ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੱਤ ਸਮਰਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋ। ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਪਦੀ ਜੋਤ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।” ਤਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ (ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ) ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾਸ੍ਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਅਸਤਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਸਗੋਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਅਸਤਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਯੋਧਾ ਹੀ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਸ੍ਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾਸ੍ਤਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕੇ। ਦੋਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜੋਤਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਜੋਤ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲੇਪੁਥਲ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।” ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੌਤਮੀਪੁੱਤਰ (ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ) ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਘਸੀਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਭਗਵਾਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ), ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਸ ਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ ਨਾ ਦੇਵੀਂ! ਇਹ ਜੋ ਨਾਮ ਦਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।” “ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਭੰਗ, ਪਾਗਲ, ਸੁੱਤੇ, ਬੱਚੇ, ਔਰਤ, ਬੇਸਹਾਰਾ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ, ਨਿਸ਼ਸਤਰ ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ। ਪਰ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਪਾਪੀ ਵਿਅਕਤੀ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਤੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ‘ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗੁਮਾਨੀ ਹੱਤਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।’ ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਆਕਰਮਣਕਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੁਟੰਬ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕਲੰਕ ਬਣਿਆ, ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧੀ ਸੀ, ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।