ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਸੱਚ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕਠੇ ਹੀ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਪੀ ਲਵੋ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਅੱਗੇ ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਨਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਸੁਤ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਿਆਸ ਜੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਨਤਾ ਸਮਝ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸੁਤ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਬੈਠੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਸਾਤਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਸਿਖਾਈ। ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਲਈ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਚ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰਾਗਯਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿਖਾਈ। ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਮੁਨਿ ਜੀ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗੀ, ਨਿਰਲੇਪ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਰਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ?" ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਮੁਨਿ ਆਤਮ-ਰਤੀ ਅਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਰਿ ਜੀ ਦੀ ਮੂਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਐਸੇ ਹਨ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਸਦਾ ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਿਆ ਹੈ।" ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਜਨਮ, ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਸਰੰਜਯਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ, ਟੁੱਟੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੋਏ ਹੋਏ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ—ਇਹ ਕੰਮ ਸਭ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣ ਲਈ, ਤਾਜਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਭਾਵਵਾਨੇ! ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ ਅਗਰੈਸਰ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਂਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰ ਸਕੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ—ਅਚੁਤ ਜੀ ਦੇ ਮਿਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਧੁਜਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਘੋੜੇ ਵੀ ਥੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਲੈਣਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ ਅਗਨੀ ਵਰਗੀ ਉਰਜਾ ਫੈਲ ਗਈ। ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿ਷্ণੁ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼, ਸਿੱਧੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਸਮਰਨ ਲਈ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ! ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ? ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ ਲੱਗਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਕੇਵਲ ਏਸੇ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਸ਼ਸਤਰ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, ਪਾਣੀ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਉਰਜਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵੱਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੋਈ ਉਸ ਉਰਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਆ ਗਈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਏ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗੌਤਮੀਪੁੱਤਰ (ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ) ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਬਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪਾਰਥ! ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੀਂ! ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸੁੱਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਤੇ, ਗੁੱਸੇ, ਪਾਗਲ, ਸੁੱਤੇ, ਬੱਚੇ, ਔਰਤ, ਅਸਹਾਇ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ, ਨਿਹੱਥੇ ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਦੁਸ਼ਟ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਘਮੰਡੀ ਹੱਤਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।' ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਇਹ ਅਗਰੈਸਰ, ਕੁਲਘਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਤ ਕਥਾ ਰੂਪ ਇਹ ਸੰਵਾਦ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਲਈ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।