ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਇਕ ਮਾਤਰ ਕਾਰਣ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਵਿਦੀਕ ਸੇਵਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਯਮराज ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਰੱਸੀ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦੇ ਹਨ: "ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਹਲਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਅੱਧਾ ਪਲ ਹੀ ਸahi, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀਆਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣੋ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਖੁਦ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਨਿਕੰਮੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਭਟਕਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਹੋਈ ਕਥਾ, ਜੋ ਰਸ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਵਹਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਹੀ ਇਹ ਰਸ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਸੱਚ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਤ ਹੈ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਲਈ, ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀਓ। ਜੋ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਅੱਗੇ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਰਿਆ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨ ਤੇ, ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਸੂਤ ਜੀ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਨਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਗਲੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਦਿਵਯ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸ ਨਾਮਕ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।" ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਉਸ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ, ਜੀਵ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿਚ ਆਤਮ-ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਭਰਮ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਦੁਖ ਵੱਲ ਝੁਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਸਾਤਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਸਿਖਾਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼, ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਖ, ਭਰਮ ਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਨ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਉਹ ਵੈਰਾਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਉਦਾਸੀਨ ਤੇ ਆਤਮ-ਰਤੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਚਨਾ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹੀ?" ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸੰਤ, ਜੋ ਆਤਮ-ਰਤੀ ਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਨਿਰਕਰਨ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਬਾਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ 'ਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਜਨਮ, ਕਰਤਬ ਤੇ ਵਿਦਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਉਤਥਾਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਦ ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਵੀਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀ ਜੰਗੀ ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਆ ਗਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਘਾਅ ਨਾਲ ਟੂਟੇ ਹੋਏ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆ ਸੀ— ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ: ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੌਂਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸੀਸ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਨੇ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਸ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਆ ਗਏ; ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਲਈ, ਮਕੁਟ-ਧਾਰੀ ਨੇ ਆਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ—ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ, ਹਮਲਾਵਰ, ਦਾ ਸੀਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾ ਸਕੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਮਿਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗਾ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤ੍ਰ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰਖਿਆ ਦਾ ਸਾਧਨ ਸਮਝਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦਾ ਢੰਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਪਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ; ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਤਪਦੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਪੁਰਸ਼ ਹੋ, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ; ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਰੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਤਮ-ਸਵਰੂਪ ਵਿਚ, ਏਕਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਹਨ। ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਧਿਆਨ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਇਕ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਪਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।" ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਛੱਡਿਆ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦਾ ਢੰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਸਤ੍ਰ ਨਹੀਂ; ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤ੍ਰ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਉਤਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਅਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਨਿਉਤਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸੀ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ।" ਦੋਹਾਂ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛਾ ਗਈਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧ ਰਹੀਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀਆਂ, ਸਭ ਜੀਵ, ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਗੜਬੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਬਾਂਧਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ! ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸੌਂਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ।