ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਆਰੇ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰਕ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਸੁਚੱਜੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ, ਗੋਕਰਣ—ਜੋ ਗਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ—ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੀ। ਫਿਰ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਦੇ ਹੋਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਇਕੋ-ਇਕ ਕਾਰਣ ਹੈ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਲੋੜ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੇਵਾ ਦੀ। ਯਮराज ਵੀ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦਾ ਫੰਦਾ ਲੈ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚੋ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਆਧਾ ਪਲ ਹੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਜਿਹੇ ਸ਼ਲੋਕ ਪੀ ਲਓ, ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਨੀਚ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ? ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਰਸ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਸਤਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ ਲਈ, ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਪੀ ਲਓ। ਜਿਹੜਾ ਨਿੱਤ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਅਣਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਾਦਰਾਯਣ—ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਚੁੱਕੇ ਸਨ—ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦਿਵਯ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਆਸ਼੍ਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸ; ਇਹ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸੰਗਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।" ਉਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕੀਤਾ। ਭਾਵ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੀਵ—ਜੋ ਆਤਮਿਕ ਹੈ—ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਸਾਤਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਿੱਧੀ ਭਕਤੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਸੁਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁਰੁਸ਼—ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖ, ਮੋਹ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਸਨ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਉਹ ਵੈਰਾਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਾਜੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹੀ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸੰਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਾਜੀ ਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਨਿਰ੍ਹੇਤ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਬਾਦਰਾਯਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਦਾ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅਧ੍ਯਯਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਜਨਮ, ਕਰਤਬ, ਤੇ ਵਿਦਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਉਤਥਾਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਨਾਲ ਟੰਗਾਂ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨਿੰਦਿਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੂਤਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗਲਾਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮਾਰਕਟ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਆ ਗਏ; ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਤਾਜਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ—ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ-ਬੰਧੂ ਅਗਰੈਸਰ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਸਕੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ—ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਰਥ 'ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਥ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੌੜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਚਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤ੍ਰ ਨੂੰ ਹੀ ਆਖਰੀ ਸਹਾਰਾ ਸਮਝਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਪਰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ; ਮੌਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਤਦ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਉਰਜਾ ਉਪਜੀ; ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਜਲਦੀ ਤੋਂ ਉੱਧਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ; ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੋਹ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਉੱਚਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" "ਇਹ ਅਵਤਾਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਧਿਆਨ-ਸਮਾਧੀ ਲਈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਉਰਜਾ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।" "ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਉਂਤਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਨਹੀਂ; ਕੇਵਲ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਅਸਤਰ, ਉਸੇ ਜਿਹੇ, ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਿਉਂਤ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੀ, ਇੱਕ ਅਸਤਰ ਦੀ ਉਰਜਾ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੱਧ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ—ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਿਉਂਤਣ ਲਈ।" ਦੋਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਰਜਾਵਾਂ, ਮਿਲ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਰਜਾਵਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਦੇਖੀ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸੀ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਤੇ ਭਕਤੀ ਦਾ ਰਸ ਹੈ, ਸੰਸਾਰਕ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੀ ਲਓ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ।