ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੌਨਕ ਨੇ ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ? ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਕਦੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕਥਾ ਕੀਤੀ? ਕਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੂਰ ਕਰੋ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਤੋਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕਲਿ ਯੁਗ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੜ ਪਾ ਲਈ, ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੋਂ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਗੋਕਰਨ, ਜੋ ਗਾਯਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਲਿ ਯੁਗ ਹੋਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸੌਨਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੁੱਛੀ ਹੋਈ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿਚ ਵਰਨਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇਕੋ-ਇਕ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਨੇਕ ਲੋਕ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਨ—ਫਿਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਯਮराज ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਰੱਸੀ ਦੇਖ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਿਕਰਲਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਸ਼ਲੋਕ—even ਅੱਧੀ ਪਲ ਲਈ—ਸੁਣੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨਿਕਰਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਭਟਕਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਦ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਆਪ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ? ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਰਸ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗਲ ਵਿਚ ਇਹ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਸੱਚਾਈ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ; ਜਦ ਮੈਂ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਰਿਕਸ਼ਣ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਅਤਿ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਨੰਦ ਲਈ, ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਰਸਨਾ ਪੀਓ। ਜੋ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ। ਸੌਨਕ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਾਦਰਾਯਣ (ਵਿਆਸ ਜੀ), ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਰਜੀ ਸਮਝ ਲਈ ਸੀ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ?” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਿਲਾ-ਸੰਗਤੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।" ਉਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀਆਂ (ਬੇਰੀਆਂ) ਦੇ ਝੰਡ ਹਨ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਭਗਤੀ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਜੀਵ, ਜਦਕਿ ਆਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦਾ, ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਹੋਏ ਕਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਸਾਤਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਅਧਿਆਤਮਕ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ—ਪੂਰਨ ਪੁਰੁਸ਼—ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁੱਖ, ਮੋਹ ਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿਚ ਰਚ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਸੀ। ਸੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉਹ ਵੈਰਾਗੀ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਆਤਮ-ਰੁਚੀ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹਿਆ?” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਆਤਮ-ਰੁਚੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਮਹਾਤਮਾ ਵੀ, ਹਰਿ ਦੀ ਗੁਣ-ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰਿ ਦੇ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ।” ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਨਮ, ਕਰਤਬ, ਤੇ ਵਿਦਾਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਵਰਨਨ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸਭ ਵਿਅਰਧੀਰ ਜੰਗੀ ਮਰ ਗਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਘੱਟ ਨਾਲ ਪੈਰ-ਮੂਲ ਤੇ ਲਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ— ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ: ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਸੌਂਦੀਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਕੰਮ ਸੀ। ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਹੱਤਿਆ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਲਈ, ਤਾਜਧਾਰੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਧੁਰ ਮਹਿਲਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ—ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ-ਬੰਧੂ (ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ) ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਸਕੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਅ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਮਿਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਦੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗਾ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਦੁਬਾਰਾ-ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਚੁਕੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ ਦਾ ਇਕੋ-ਇਕ ਢੰਗ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਉਚਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਢੰਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਸੀ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਉਰਜਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ; ਜਾਨ ਦੇ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਬਲਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ; ਆਪਣੀ ਚੇਤਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੋਹ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਆਤਮ-ਰੂਪ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਮੋਹਿਤ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਆਦਿ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਧਿਆਨ-ਸਿਮਰਨ ਲਈ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਉਰਜਾ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦਾ ਢੰਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ; ਇਕੋ-ਇਕ ਇਸ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਥਿਆਰ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਿਉਤਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਉਰਜਾ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ, ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤਰ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤਰ ਵਜੋਂ ਉਚਾਰਿਆ।" ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਰਜਾਵਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧਣ ਲੱਗੀਆਂ।