ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਲੋਕ ਗਰੀਬੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ ਰਾਖਸ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ? ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੋਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ? ਕਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਤੋਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਯੁਗ ਅੱਗੇ ਵਧ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਗੋਕਰਨ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਣਾਈ। ਫਿਰ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਹੋਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਆਖਿਆ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਛੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿਚ ਹੋਈ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਇੱਕਮਾਤਰ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤ ਜਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੀ ਲੈਣ—ਫਿਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਕਰਮਕਾਂਡ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਦੋਂ ਯਮਰਾਜ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਰੱਸੀ ਫੜੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਨਾਸਵੰਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅੱਧੀ ਘੜੀ ਲਈ ਵੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਕਥਾ ਸੁਣ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਵਿਅਰਥ, ਨੀਚ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣਾ? ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਖੁਦ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰੀ ਗਈ ਕਥਾ ਰਸ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਇਹ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਤੱਤ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਦਾ ਸਰਵਤਮ ਰਸ ਪੀ ਲੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਅੱਗੇ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇਹ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਾਦਰਾਯਣ (ਵਿਆਸ ਜੀ) ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਗਲੇ ਪਗ ਕਿਹੜੇ ਚੁੱਕੇ?” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਦਿਵਿਆ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਆਸ਼੍ਰਮ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਬੈਠੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਭਗਤੀ ਦੁਆਰਾ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰਸ਼ (ਪਰਮਾਤਮਾ) ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੀਵ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿਚ ਆਤਮਕ ਹੈ, ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਕਲਪਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਭੋਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਸਾਤਵਤ ਸੰਹਿਤਾ (ਭਾਗਵਤ) ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਜਾਣ ਹਨ। ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼, ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ, ਭ੍ਰਮ ਅਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪਰਪੂਰਨ ਸੀ—ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਰਾਮ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹਿਆ?” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਆਤਮਰਾਮ ਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਐਸੇ ਹਨ। ਬਾਦਰਾਯਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਰਮ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਇਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜੇ ਦੇ ਜਨਮ, ਕਰਤੱਬ, ਮੌਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਦਾਇਗੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮ ਦੇ ਗਦਾ ਦੇ ਘਾਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਿਆ ਸੀ— ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਕ ਭੈਅੰਕਰ ਪਾਪ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਕੰਮ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਹੱਤਿਆ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਵਿਗਲਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਲਈ, ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਬੋਲਿਆ— ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸੁਭਾਵਕੁਮਾਰੀ! ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ—ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ (ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ) ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾ ਸਕੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਅ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਅਚੁਤ ਦੇ ਮਿਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ) ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੱਜ ਪਿਆ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੁਜਾਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ, ਪਰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਸੀ। ਤਦ, ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਇਕ ਭੈਅਨਕ ਤੇ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਉਰਜਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ; ਜਾਨ ਤੇ ਆਫ਼ਤ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ— “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ! ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਜਲਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਦਿ ਪੁਰਸ਼ ਹੈਂ, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਬੈਠਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਫਲ, ਉਹਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਧਿਆਨ ਲਗਣ ਲਈ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ! ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਉਰਜਾ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।” ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਡਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਹੈ; ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ; ਕੇਵਲ ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਉਰਜਾ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਉਰਜਾ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਜੇਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਚਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।