ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ, ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਸਦਾ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਅਚ্যੁਤ ਨੇ "ਤਾਂਥੀ ਹੋਵੇ" ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਵਿਛੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਭਗਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸੰਭਾਲੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤੀ। ਇੰਝ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਵਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਗਰੀਬੀ, ਦੁੱਖ, ਜ਼ੁਕਾਮ ਜਾਂ ਦੁਨੀਆਵੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਦਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵੱਜਦੀ ਹੈ। ਇਸ 'ਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ? ਕਦੋਂ ਗੋਕਰਣ ਨੇ ਮੁੜ ਕਥਾ ਕੀਤੀ? ਕਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਵਿਦਾਇ ਹੋਣ ਦੇ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਧ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ pavittar ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਗੋਕਰਣ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਨੇ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਹੋਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਵਧ ਗਿਆ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਉਚਾਰੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਰੋਗ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭਲੇ ਲੋਕ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾਂ ਤਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਲੋੜ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸੇਵਾ ਦੀ। ਜਦੋਂ ਯਮਰਾਜ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਰੱਸੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ। ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਵਿਅਰਥ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਸ਼ਲੋਕ, ਚਾਹੇ ਅੱਧੀ ਘੜੀ ਲਈ ਹੀ, ਸੁਣ ਲੈ। ਫਿਰ ਵਿਅਰਥ ਰਾਹ ਤੇ ਕਿਉਂ ਭਟਕਣਾ, ਨੀਚ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਦ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਸੁਣ ਕੇ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲਿਆ? ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਰਸ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਤੱਤ, ਜੋ ਸਭ ਮਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਲਈ, ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਲਈ, ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀ। ਜੇਹੜਾ ਭਗਤ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਅੱਗੇ ਇਸਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ, ਇਹ ਕਰਮ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨ ਤੇ, ਇਸਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਣਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਬਾਦਰਾਯਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸ ਨਾਮਕ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਬੈਠੇ, ਜਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ, ਜੀਵ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮਿਕ ਹੈ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੁਖ ਸਹੇੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਸਾਤ੍ਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਮ ਲੋਕ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼, ਲਈ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਨਿਯਮਿਤ ਅਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿਖਾਈ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਤਿਆਗੀ ਸਨ। ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਉਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਤੇ ਆਤਮ-ਰਤੀ ਸਨ—ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹਦੇ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿਰ੍ਹੇਤੁ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣ ਐਸੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੂਜਨਯੋਗ ਬਦਰਾਯਣ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਸੀ, ਸਦਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਣਵ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਜਨਮ ਕਥਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ, ਵਿਦਾਇ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਦ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਰੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ— ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤ ਕਰ ਬੈਠਿਆ: ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਸੌਂਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਸੀ। ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਹੱਤਿਆ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਮੁਰਧਨਯ ਮਕੁਟਧਾਰੀ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਸੁਭਾਵਕਾ ਮਹਿਲਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ—ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ, ਅਕਰਤਾ, ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਸਕੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਅਚੁਤ ਦਾ ਮਿਤਰ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦਾ ਮਨ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੁਜਾਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਦੇ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਉਪਾਏ ਜਾਣਾ ਸੋਚਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪ ਨੂੰ ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਲੈਣਾ ਸੀ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਉਰਜਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ; ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਦੁਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼, ਸਿੱਧਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ; ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹਨ, ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਆਦਿ ਉੱਤਮ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਚਿੰਤਨ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਉਰਜਾ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਵਲ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ।