ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਰਿ ਨੇ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਗੀਤਮਈ ਸਤ्सੰਗ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੋ, ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਥਾ ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਤੋਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਅਚੂਤ! ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਸਰਪਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਗੀਤਮਈ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਓ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।” ਹਰੀ ਨੇ ‘ਤਥਾਸ্তু’ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਸੁਕਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਨਮਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭ, ਆਨੰਦਤ ਅਤੇ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੁਕਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਭਗਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਗਰੀਬੀ, ਦੁੱਖ, ਅਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਆਰਾ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸੁਕਦੇਵ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ? ਗੋਕਰਣ ਨੇ ਮੁੜ ਕਦੋਂ ਕਥਾ ਕੀਤੀ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ? ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।” ਸੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਿਦਾਇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਆਗਮਨ ਸਮੇਂ, ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਸ਼੍ਰਵਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਗੋਕਰਣ ਨੇ, ਜੋ ਗਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਕਥਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਹੋਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ।” “ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਪੁੱਛੀ ਹੋਈ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਦੀ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਵਿਆਖਿਆ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਰੋਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਖੇਡ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਗਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨ—ਫਿਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।” ਯਮराज ਵੀ, ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦਾ ਫੰਨਾ ਲੈ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਲਦੇ ਹਨ: “ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਅਸਾਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਸੁਕਦੇਵ ਦੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸੁਣੋ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਅਰਥ ਰਾਹ ਤੇ ਭਟਕਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਦ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਖੁਦ ਮੁਕਤੀ ਦਾਇਕ ਕਥਾ ਸੁਣੀ? ਸੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਰਸ-ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਪਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਰਾਇ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਸੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਕੇ, ਸੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ—ਸੁਪਰੀਤ ਆਨੰਦ ਲਈ, ਬਾਰਹ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੇ ਸਰਵਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਓ। ਜੋ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਵਿਤ੍ਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਦੋਵੇਂ, ਇਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸੂਤ ਜੀ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਾਦਰਾਯਣ (ਵਿਆਸ) ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਕੀ ਕੀਤਾ?” ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਦਿਵ੍ਯ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।” ਉਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁਚੇ ਲਗਦੇ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕੀਤਾ। ਮਨ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ, ਜੀਵ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮ-ਤੱਤਵ ਹੈ, ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਸਾਤਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਰਚੀ, ਜੋ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਿੱਧਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਜਾਣ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਚ, ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼, ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖ, ਮੋਹ, ਅਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਕਦੇਵ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਈ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਸੀ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉਹ ਵੈਰਾਗੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਆਤਮ-ਰਤ—ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹਿਆ?” ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਆਤਮ-ਰਤ ਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤਪਸਵੀ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਬਾਦਰਾਯਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਸੀ, ਸਦਾ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਜਨਮ, ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਵਿਦਾਇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮ੍ਰਿਤੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਉਤਪਤਿ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਦ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸੂਰਮੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮ ਦੇ ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਟੰਗਾਂ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਪਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰਕੇ ਰੋਈ; ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਤਵਨਾ ਲਈ, ਮਕੁਟਧਾਰੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, “ਹੇ ਸੁਭਾਵਕਿ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ—ਗਾਂਡਿਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੰਧੂ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਉਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾ ਸਕੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਬਦਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਅਚੂਤ ਦੇ ਮਿਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਦੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੱਜਿਆ, ਜੀਵਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਦੁਜਾ-ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਸਰਾ-ਰਹਿਤ ਵੇਖਿਆ, ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸਾਧਨ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਪਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਤੇਜਸਵੀ, ਭਿਆਨਕ ਉਰਜਾ ਉਪਜੀ; ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿ਷ਣੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਡਰ-ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਜਲਨ ਤੋਂ ਉਧਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।” “ਤੁਸੀਂ ਮੁਢਲਾ ਪੁਰੁਸ਼, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ; ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੋਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਤਮ-ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਭਟਕਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਸੁਭਾਵ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਧਿਆਨ-ਸਮਾਧੀ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰਕ ਦੁਖ-ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਭਗਤੀ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਵਹੀ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਕ ਉੱਚਾਈ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।