ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ, ਉਥੇ ਆਏ, ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖਣ ਲਈ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਝੰਜ ਵਜਾਈ, ਉਦਧਵ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਘੰਟੀ ਵਜਾਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀਣਾ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਰਾਗ-ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੁਰ ਦਾ ਆਗੂ ਬਣ ਕੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਲਹਿਰ ਚਲਾਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਈ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਕਿਹਾ, "ਜੈ! ਜੈ! ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋ ਤੁਸੀਂ, ਕুমਾਰੋ!" ਸਾਹਮਣੇ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵਾਹ-ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਮੱਧ ਵਿਚ, ਹਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ—ਇਕੱਠੇ ਨੱਚੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਭਿਨੇਤਾ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਵਡਿਆਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਬ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ 'ਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੇ, "ਹਮਾਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਾੜਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਇਕੀ ਵਿਚ, ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹੇ।" ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਾਂ ਜਾਵੇ," ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਆਨੰਦਤ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਸਭ ਨੇ, ਦੇਵ-ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਭਗਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸੰਭਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਸੰਭਾਲੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਗਰੀਬੀ, ਦੁਖ, ਬੁਖਾਰ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਗੀਤ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਪਾਠ ਕੀਤਾ? ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੋਂ ਬੋਲਿਆ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਲੀਯੁਗ ਦੇ ਵਧਣ 'ਤੇ, ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਂਵੀਂ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।" "ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਸੁਣਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਲੀਯੁਗ ਵਿਚ, ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨੌਂਵੀਂ ਨੂੰ, ਗੋਕਰਨ, ਜੋ ਗਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਕਥਾ ਵਜਾਈ।" "ਫਿਰ, ਕਲੀਯੁਗ ਦੇ ਹੋਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਚੜ੍ਹਨ 'ਤੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਂਵੀਂ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਛੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਕਲੀਯੁਗ ਵਿਚ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਰੋਗ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੋਖ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੀਣ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੇਰਥ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਰਸੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦਾ, ਯਮ ਜੀ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।'" "ਇਸ ਨਿਰਾਰਥਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਕਥਾਵਾਂ, ਚਾਹੇ ਅੱਧੀ ਘੜੀ ਲਈ ਹੀ, ਸੁਣੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਕਿਉਂ ਵਿਅਰਥ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਭਟਕਣਾ, ਨੀਚ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨਾ, ਜਦ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਖੁਦ ਸੁਣ ਕੇ ਮੋਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?" "ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਰਸ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਸਭ ਤੋਂ ਰਾਜ਼ਦਾਰ ਸੱਚ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਸਭ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ—ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਨੰਦ ਲਈ, ਬਾਰਹ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀਓ।" "ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਠ ਕਰਦਾ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ, ਇਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਾਦਰਾਯਣ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਨੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪੱਛਮੀ ਕਿਨਾਰੇ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ, ਇੱਕ ਆਸ਼੍ਰਮ ਹੈ—ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸ—ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।" ਉਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁਚੇ ਸਨ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਚਿ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਥਿਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ, ਜੀਵ, ਜੋ ਆਤਮਕ ਹੈ, ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੋ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਸਾਤਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਰਚੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ, ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ, ਲਈ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖ, ਮੋਹ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਸਨ, ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਸਬ ਕੁਝ ਤੋਂ ਉਦਾਸ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ ਪ੍ਰਸੰਨ—ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹਿਆ?" ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸੁਤੰਤਰ, ਸਬ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਾਰਣ, ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਬਾਦਰਾਯਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ 'ਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਰਿਹਾ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਜਨਮ, ਕਰਤਬ, ਤੇ ਵਿਦਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਦਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜਦ ਕੌਰਵ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸੂਰਮੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਦੇ ਗਦਾ ਦੇ ਵਜਣ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਂਭਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਪਿਆ ਸੀ—" "ਇਹ ਦੇਖ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ: ਉਹ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੌਂਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਹਾਨੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ।" "ਜਦ ਉਸ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਹੱਤਿਆ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਦੁਖ 'ਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ ਆ ਗਏ; ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣ ਲਈ, ਚੂੜਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।" "ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ ਮਹਿਲਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ—ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ-ਬੰਧੂ, ਆਕਰਮਣਕਾਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਸਕੋ।'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰਥ 'ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।" "ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਖਿਆ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਸਾਧਨ ਮੰਨਿਆ।" "ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਚਿ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦਾ ਢੰਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਸੀ।" "ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦ ਅਗਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।" "ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾਬਲੀ! ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੀ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚਕਰ 'ਚ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਦੁਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।