ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਲੌਕਿਕ ਤੇਜਸਵੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬਿਠਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖ ਦਾ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਫਲ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਚ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਧਾਰ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ—ਹੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਰਸਿਕ ਲੋਕੋ, ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਇਸ ਅਸਲ ਰਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਓ।" ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਰਚੇ ਗਏ ਭਾਗਵਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਕਪਟ-ਧਰਮਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਨਿਰਲੇਪ ਅਤੇ ਨਿਰਵੈਰ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਚ ਸੱਚੀ ਅਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਖੁਲਾਸਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੂਲ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਇੱਥੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਖੁਦ ਸੱਚੇ, ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਮੋਤੀ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਲਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ, ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਗਿਆਨ, ਵਿਵੇਕ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਪਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਭੀ ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ, ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਮਨਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਨੰਦ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਵਰਗ, ਸਤ੍ਯਲੋਕ, ਕੈਲਾਸ ਜਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਵਤ-ਰਸੀਕੋ, ਸਦਾ ਇਸ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀਦੇ ਰਹੋ, ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡੋ ਨਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਬਾਦਰਾਯਣ (ਵਿਆਸ) ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਹਰਿ ਜੀ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਬਲੀ, ਉਦ੍ਧਵ, ਅਰਜੁਨ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹਰਿ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਹੋਣੀ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਣ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਮੰਜੀਰੇ ਫੜੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਚੁਸਤਤਾ ਨਾਲ ਘੰਟੀ ਵਜਾਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁਰਵਾਲੀ ਵੀਣਾ ਚੁੱਕੀ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਧੁਨ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬਣੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜੈ ਹੋ! ਜੈ ਹੋ! ਹੇ ਕੁਮਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ!" ਸਾਹਮਣੇ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕਥਾ ਉਚਾਰੀ। ਉਥੇ, ਮੱਧ ਵਿਚ, ਤਿੰਨੇ (ਹਰਿ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ) ਇਕੱਠੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਰੋਸ਼ਨ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਟਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰਿ ਜੀ, ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਪਰ ਬੋਲ ਪਏ: "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਵਰਨਨ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਹਰਿ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਸਾਡੇ ਮਨ ਦੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਬਤਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ "ਤਾਂ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਕਿਹਾ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਨੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਮੋਹ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਭਗਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰਿ ਵਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਗਰੀਬੀ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਦੈਤ ਨੇ ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਾਂ ਸੰਸਾਰਿਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਧੁਨ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ? ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੋਂ ਉਚਾਰੀ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਤੋਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਧ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।" "ਜਦੋਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਸੁਣਨਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ pavittar ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਗੋਕਰਨ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ।" "ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਯੁਗ ਹੋਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੁੱਛੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ: ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਰੋਗ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਇੱਕੋ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਖੇਡ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੀਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" "ਜਦੋਂ ਆਪਣਾ ਹੀ ਦੂਤ ਫੰਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਮਰਾਜ ਵੀ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।'" "ਇਸ ਅਸਥਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਕਥਾ ਦਾ ਅੱਧਾ ਪਲ ਵੀ ਸੁਣ ਲਵੋ—ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਫ਼ਜ਼ੂਲ, ਨੀਚ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਕਿਉਂ ਭਟਕਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਖੁਦ ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਸੀ ਜੋ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?" "ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰੀ ਹੋਈ ਇਹ ਕਥਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਸ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਇਹ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਸੱਚ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਇਕ ਵਾਰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ—ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਲਈ, ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀਓ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਅੱਗੇ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ, ਇਹ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਾਦਰਾਯਣ (ਵਿਆਸ) ਜੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਏ, ਨੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਦਿਵਯ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।" "ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਬੈਠ ਗਏ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕੀਤਾ।" "ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ।" "ਉਸ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਜੀਵ, ਭਾਵੇਂ ਆਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਕਰਾਏ ਹੋਏ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਸਾਤਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਜਾਣ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕੇ।" "ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਇਹ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼, ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ, ਜੋ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੂੰ ਸਿਖਾਈ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਸਨ।" ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਸੰਤੁਸ਼ਟ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਆਨੰਦਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹਿਆ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰਿ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਐਸੇ ਹਨ।" "ਬਾਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰਿ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੋ ਵਿ਷ਣੁ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਜਨਮ, ਕਰਤੂਤਾਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਯਾਣ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਾਇ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਉਤਪੱਤਿ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਸਰੰਜਯਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮ ਦੀ ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਾਨਾਂ ਤੋਂ ਟੁੱਟਿਆ ਪਿਆ ਸੀ—" "ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਿਆ: ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਕੰਮ ਸਭ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਸੀ।" "ਜਦ ਆਪਣਿਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਹੱਤਿਆ ਸੁਣੀ, ਮਾਂ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਲਈ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਮੋਹਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬੋਲਿਆ:" "ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਸੁਭਾਵਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ—ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ, ਅਕਰਮਣੀ, ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਉਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਯੇਸ਼ਟੀ ਕਰਕੇ ਸਨਾਨ ਕਰ ਸਕੀਂ।