ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਏ, ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਵੇਖੀ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਠ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਸੁਣੋ।" ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਭਾਗਵਤ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਕਲਪ-ਵૃਖਸ਼ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫਲ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਹੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਜੀਵੋ, ਇਸ ਦਾ ਰਸ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਓ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ ਨੇ ਰਚੀ, ਸਾਰੀ ਝੂਠੀ ਧਰਮ-ਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਵੈਸ਼ ਰਹਿਤ ਹਿਰਦਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸੱਚੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਤੱਤ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੂਲੋਂ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਸੱਚੇ, ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੁਰੰਤ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਮਾਣਕ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦਾ ਉੱਚ, ਨਿਰਮਲ ਗਿਆਨ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣੇ, ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਨੰਦ, ਨਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਸਤ੍ਯ-ਲੋਕ, ਨਾ ਕੈਲਾਸ਼, ਨਾ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ—ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀਓ, ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੋ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਦੋਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਹਰੀ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਬਲੀ, ਉਦਧਵ, ਅਰਜੁਨ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਆਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਉੱਚ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖ, ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਾਰਵਤੀ ਸਮੇਤ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖਣ ਆ ਗਏ।" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਝੰਜ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕੀਤੀ, ਉਦਧਵ ਨੇ ਘੰਟੀ ਵਜਾਈ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੀਣਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬਣੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਵਧਾਈ ਹੋ! ਕਿੰਨੇ ਕੁਸ਼ਲ ਹੋ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਕੁਮਾਰੋ, ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ!" ਸਾਹਮਣੇ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਲਗਾਤਾਰ ਗਾਵਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਹਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤਿੰਨੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸੀ। ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਥਾ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਭੀਨੇ ਹੋਏ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, "ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰਹਿਣ, ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।" ਹਰੀ ਨੇ "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਕੇ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ, ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੋਹ-ਭਰਮ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਗਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਗਰੀਬੀ, ਪੀੜਾ, ਜਾਂ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਮੋਹ ਰੂਪ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੇਠ ਦਬੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਧੁਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੱਜਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ? ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਕਦੋਂ ਮੁੜ ਕਥਾ ਕੀਤੀ? ਨਾਰਦ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਸੁਣਾਈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਸੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਵਧ ਗਿਆ, ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਸੁਣਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਧ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਗੋਕਰਨ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਨੇ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਫਿਰ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਹੋਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਕੀਤੀ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਛੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਰੋਗ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੀਓ—ਫਿਰ ਨਾ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਦੀ।" "ਜਦੋਂ ਯਮਰਾਜ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ; ਮੈਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।'" "ਇਸ ਮਾਇਆਮਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰੀਅ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਆਧਾ ਪਲ ਵੀ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਮਈ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਭਟਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਖੁਦ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ।" "ਸ਼ੁਕ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਰਸ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਇਹ ਰਸ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਤੱਤ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕ ਦੀ ਕਥਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਲਈ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਲਈ, ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਦਾ ਨਿੱਕਰਸ ਪੀ।" "ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਯਮਤ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਅੱਗੇ ਇਸ ਦੀ ਕਥਾ ਕਰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦਿਵਿਆ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਆਸ਼੍ਰਮ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।" ਉਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੀਵ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਸਾਤਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਸਿਖਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖ, ਮੋਹ, ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਬਣਾਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਸਨ, ਇਹ ਪੜ੍ਹਾਈ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵੈਰਾਗੀ, ਨਿਰਲੇਪ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹਦੇ?" ਸੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਕਿ, ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ, ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਵਿਆਸ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ 'ਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਸਦਾ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਨਮ ਕਥਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਯਾਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੌਰਵ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਟੱਟੀਆਂ ਟੁੱਟਣ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗਿਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਕ ਨਿੰਦਣੀਅਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੌਂਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਕੰਮ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਹੱਤਿਆ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣ ਲਈ, ਮੋੜ ਤੇ ਤਾਜ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਰਚਿਆ, ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਰੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ।