ਇਹ ਸਭ ਵਿਰਲੇ ਘੜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ, ਯੁਵਾ ਜੋਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਹਰੇਕ ਰੋਮ ਰੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਬੇਅੰਤ ਦਇਆ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਹਰਿ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਾ ਸਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਚੰਦਨ ਹਨ, ਆਏ; ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ 'ਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ-ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਸਾਫ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੋ। ਭਾਗਵਤ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ ਦੇ ਪੱਕੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਧਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਸ-ਸੂਝ ਵਾਲੇ ਜੀਵੋ, ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਓ।” ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਵਿਚ, ਜੋ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਰਚਿਆ, ਸਾਰੇ ਝੂਠੇ ਧਰਮ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਫ ਦਿਲ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਤੱਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਸੱਚੇ, ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਦਿਲਾਂ 'ਚ ਤੁਰੰਤ ਵਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਗਵਤ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਮਾਣਕ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ, ਨਿਰਮਲ ਗਿਆਨ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਕਿਰਿਆ-ਰਹਿਤ ਗਿਆਨ, ਸਮਝ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸੁਣਨ, ਪਾਠ ਕਰਨ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵਰਗ, ਸਤ੍ਯ-ਲੋਕ, ਕੈਲਾਸ ਜਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵੀ, ਇਹ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਓ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀਓ—ਕਦੇ ਛੱਡੋ ਨਾ। ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਜਦ ਵਿਆਸ ਜੀ ਅਜਿਹੀ ਕਥਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਹਰਿ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਬਲੀ, ਉਦ੍ਧਵ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹਰਿ ਨੂੰ ਉੱਚ ਅਸਨ ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਾਰਵਤੀ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਅਸਨ ਤੇ, ਵੀ ਆ ਗਏ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਗੀਤ-ਗਾਵਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਝਾਂਝ ਵਜਾਈ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਘੰਟੀ ਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵੀਣਾ ਚੁਕ ਲਈ, ਜੋ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਸੁਰ-ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਆਗੂ ਬਣੇ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ, “ਵਿਜੈ! ਵਿਜੈ! ਕਿੰਨੇ ਚਤੁਰ ਹੋ ਤੁਸੀਂ, ਕੁਮਾਰੋ, ਇਸ ਸ਼ਲਾਘਾ ਵਿਚ!” ਅੱਗੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਸ਼ੁਕਦੇਵ) ਨੇ ਨਿਰਤ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਮੱਧ ਵਿਚ, ਤਿੰਨ (ਹਰਿ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ) ਇਕੱਠੇ ਨਾਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਅਭਿਨੇਤਾ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਅਨੋਖਾ ਗੀਤ-ਗਾਵਨ ਵੇਖ, ਹਰਿ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਹਾ, “ਮਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨਾਲ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਹਾੜਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ, ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਸਦਾ ਰਹੇ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ “ਐਸਾ ਹੋਵੇ!” ਕਹਿ ਕੇ, ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਆਨੰਦ-ਮਗਨ, ਮੋਹ-ਭਰਮ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਭਗਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੀ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵਿਚ ਵੀ ਸੰਭਾਲੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰਿ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਗਰੀਬੀ, ਦੁਖ, ਬੁਖਾਰ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਦੈਤ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹਨ—ਭਾਗਵਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ? ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਕਦੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ? ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਥਾ ਦੱਸੀ? ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।” ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਦਾਇਕ ਤੋਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਧ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲਪਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤੀਥੀ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਲੀ ਵਿਚ, ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਨੌਂਵੀਂ ਤੀਥੀ ਨੂੰ, ਗੋਕਰਨ, ਜੋ ਗਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਨੇ ਕਥਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਕਲੀ ਦੇ ਹੋਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲਪਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤੀਥੀ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਏਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛੀ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਕਲੀ ਵਿਚ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਕਥਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਖੇਡ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੀਣ; ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਯਮराज ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਰੱਸੀ ਲੈ ਕੇ ਦੇਖਦੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦੇ, “ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਨਾਸਵੰਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧ ਘੜੀ ਲਈ ਵੀ ਪੀਓ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਬੇਕਾਰ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ, ਰਸ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਸੱਚ, ਸਾਰੇ ਮਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ, ਇਕ ਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਤੋਂ ਵਧ ਸ਼ੁੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ—ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਲਈ, ਬਾਰਹ ਸਕੰਦਾਂ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀਓ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਦੋਵੇਂ, ਇਹ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੁਝ ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਬਾਦਰਾਯਣ (ਵਿਆਸ ਜੀ), ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?” ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਪੱਛਮੀ ਤਟ ਤੇ, ਸਰਵਸਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੋਲ, ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ—ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸਾ—ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।” ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁਚੇ ਲੱਗੇ ਸਨ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ, ਜੀਵ, ਜੋ ਅਸਲ 'ਚ ਅਤੀਤ, ਹੈ, ਭਰਮ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ ਬਿਪਤਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਸਾਤਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਸਿਖਾਈ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਸ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵਿਚ, ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼, ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਸੰਹਿਤਾ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੂੰ ਸਿਖਾਈ, ਜੋ ਵੈਰਾਗ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਲਗਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ—ਉਹ, ਜੋ ਆਤਮ-ਰਤ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਚਨਾ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹੀ?