ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕਿਉਂਕਿ ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਹੀ ਉਹ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਤਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ—ਕੁਮਾਰ—ਨੇ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ-ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ; ਇਕ ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ, ਇਕ ਆਨੰਦਮਈ ਚਾਨਣ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਈ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂ-ਚੋਮ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰਿਅ ਹਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਨੰਤ ਦਇਆ ਨਾਲ ਅੱਜ ਮੈਂ ਹਰੀ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਸੁਤਾ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਮਹਾਨ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਉੱਥੇ ਆਏ। ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਸੰਗਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਮ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਭਾਗਵਤ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖ ਦਾ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਜੀਵੋ, ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪੀਓ।” “ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਰਚੇ ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਵਿਚ, ਸਾਰੀ ਕਪਟ-ਧਰਮਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ, ਰਾਗ-ਰਹਿਤ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਖਰੀ, ਹਿਤਕਾਰੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਪਰਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੂਲ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਤਿਲਕ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਗੀਤ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਗਿਆਨ, ਗਿਆਤਾ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਉਲਲੇਖ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਉਚਾਰਦਾ ਜਾਂ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਸਵਰਗ, ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ, ਕੈਲਾਸ ਜਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪੀਦੇ ਰਹੋ—ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੋ।” ਸੁਤਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਬਾਦਰਾਯਣ (ਵਿਆਸ) ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਬਲੀ, ਉਦ੍ਧਵ, ਅਰਜੁਨ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ (ਨਾਰਦ) ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬੈਠੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਾਰਵਤੀ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਆਸਨ ਤੇ, ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਝਾਂਝ ਵਜਾਈ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਘੰਟੀ ਚਲਾਈ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਰਾਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀਣਾ ਚੁੱਕੀ, ਅਰਜੁਨ ਧੁਨ ਦੇ ਆਗੂ ਬਣੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਜੈ ਹੋ! ਜੈ ਹੋ! ਹੇ ਕੁਮਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਚੰਗੇ ਹੋ ਇਸ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿਚ!” ਅੱਗੇ ਵਿਅਾਸ ਪੁੱਤਰ (ਸ਼ੁਕਦੇਵ) ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉੱਥੇ, ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤਿੰਨੇ ਇਕਠੇ ਨੱਚੇ, ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਾਟਕਕਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ, ਚਾਹੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ। “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਥਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਤੋਂ ਅੱਜ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਭੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਪਹਾੜਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਯਾਦ ਹੋਣ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਅਚੁਤ ਨੇ, “ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ,” ਆਖ ਕੇ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੋਹ-ਭ੍ਰਮ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਰਸਮਈ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਗਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਈ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਵੀ ਸੰਭਾਲੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਗਰੀਬੀ, ਦੁੱਖ, ਬੁਖਾਰ ਜਾਂ ਮੋਹ-ਰੂਪ ਦੈਤ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ? ਗੋਕਰਣ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੋਂ ਕਥਾ ਕੀਤੀ? ਨਾਰਦ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਕਥਾ ਕੀਤੀ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।” ਸੁਤਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਗੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਦ, ਜਦੋਂ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਧ ਗਿਆ, ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਸੁਣਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਲਿ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਗੋਕਰਣ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੇ ਜਠੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਨੇ ਕਥਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਲਿ ਹੋਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਵਧ ਗਿਆ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ: ਕਲਿ ਵਿੱਚ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਰੋਗ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਖੇਡ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੀਣ—ਫਿਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਯਮਰਾਜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਰੱਸਸੀ ਫੜੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਆਖਦੇ ਹਨ, ‘ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।’ ਇਸ ਨਾਸਵੰਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਧੇ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਮਈ ਸ਼ਲੋਕ ਪੀਓ। ਫਿਰ ਵਿਅਰਥ ਰਸਤੇ ਤੇ ਭਟਕਣ ਜਾਂ ਨੀਚ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਕੀ? ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਆਪ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਤ ਇਹ ਕਥਾ, ਰਸ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੀ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਸਤਿ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕਠਾ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ ਲਈ, ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀਓ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਅੱਗੇ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ—ਦੋਵੇਂ, ਇਹ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਦ ਨਾਰਦ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਾਦਰਾਯਣ (ਵਿਆਸ) ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਨਤਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?” ਸੁਤਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ, ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ—ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸ—ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।” ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਬੈਠੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ, ਜੀਵ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿਚ ਆਤਮ-ਰੂਪ ਹੈ, ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਸਾਤਵਤ ਸੰਹਿਤਾ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਭਗਤੀ ਸਿਖਾਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕੇ।