ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਲਾ ਭਾਰ ਵਾਲੀ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਪੁਸਤਕ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ, ਜਿਸ ਆਦਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਪਹਾਰ, ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਪੁਰਾਣ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਅਸਲ ਸਾਧਨ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਆਪ ਹੀ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਉਚਾਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪੁਣ੍ਯਦਾਇਕ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਸੰਯਮੀ ਜੀਵ ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਪਰਮਪੁਰਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ; ਨਵੀਂ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸੀਮ ਦਇਆ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੇਵਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਵੈਸ਼ਣਵ ਨਾਰਦ ਜੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਆਵਾਰਗੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਏ; ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ, ਓਹ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਮ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਸੁਣੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਭਾਗਵਤ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਰੁੱਖ ਦਾ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਜੀਵੋ, ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਓ। ਇਸ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਰਚਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਕਪਟ ਧਰਮਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸੱਚੀ, ਹਿਤਕਾਰੀ ਹਕੀਕਤ ਉਤਸ਼ਾਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਖਤਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਕੀ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਮਾਣਕ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦਾ ਪਰਮ, ਨਿਰਮਲ ਗਿਆਨ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਗਿਆਨ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਕੈਲਾਸ ਤੇ ਜਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀਓ—ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਬਾਦਰਾਯਣ (ਵਿਆਸ) ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਬਲੀ, ਉਦ੍ਧਵ, ਅਰਜੁਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਿਸ਼ੀ (ਨਾਰਦ) ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਰਵਤੀ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਣ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਝੰਜ ਵਜਾਈ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਘੰਟੀ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀਣਾ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਬਣੇ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ, ਉਚਾਰਿਆ: "ਵਿਜੈ! ਵਿਜੈ! ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਕੁਮਾਰੋ!" ਅੱਗੇ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਸ਼ੁਕਦੇਵ) ਲਹਿਰਦਾਰ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨੋਂ (ਹਰੀ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ) ਇਕੱਠੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਰੌਸ਼ਨ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੇਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਅੱਜ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। "ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਓ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਹਰੀ ਨੇ "ਤਥਾਸਤੁ" ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਵੀ। ਸਭ ਨੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਮੋਹ ਭੰਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਭਗਤੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਰੀਬੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਦੈਤ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵੱਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ? ਕਦੋਂ ਗੋਕਰਣ ਨੇ ਮੁੜ ਕਥਾ ਕੀਤੀ? ਕਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਥਾ ਕੀਤੀ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਦਾਇਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਧ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਭਾਦਰਪਦ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਸੁਣਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਸੁਚੱਜੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਗੋਕਰਣ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਸਨ, ਨੇ ਕਥਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਥਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ: ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਰੋਗ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੀਣ; ਫਿਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਕਰਮ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਆਪਣਾ ਹੀ ਦੂਤ ਫੰਦਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਯਮराज ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਅਸਾਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਧੇ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਨੀਚ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਖੁਦ ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ? ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਰਸਮਈ ਕਥਾ, ਜੋ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਸੱਚ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧਾਂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਤ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕਠੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਨੰਦ ਲਈ, ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀਓ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਅੱਗੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ—ਦੋਵੇਂ, ਇਹ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਦਰਾਯਣ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਦਿਵ੍ਯ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।