ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਗ ਦੀ ਹਵਨ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਹਵਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਜਾਂ ਘਾਟ-ਵੱਧ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਜੇਕਰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਟ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਪ ਸਭ ਕੁਝ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਚੌਲ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਖਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਪਲ ਵਜ਼ਨ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਬਣਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲਿਖਤ ਵਾਲੀ ਪੁਸਤਕ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਆਦਰਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਸਾਰੇ ਸੰਮਾਨ, ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿਕ ਦੇ ਕੇ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਪੁਰਾਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਸਾਰੇ ਚਾਰ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ—ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼—ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤਦ ਕੁਮਾਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਆਪ ਹੀ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।” ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਅਤੇ ਪੁੰਨਦਾਇਕ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।” ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਸੰਯਮੀ ਜੀਵ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨ, ਵਿਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ; ਇੱਕ ਨਵੀਂ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਰਗੀ ਤਾਜ਼ਗੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਰੁੰਦ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਅਤੁੱਟ ਦਇਆ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਹਰਿ ਮਿਲ ਗਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੈਕੁੰਠਵਾਸੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਐਸਾ ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਹੀ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਮਹਾਨ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਆ ਗਏ। ਵਿਆਖਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਸੰਤ-ਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।” ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਭਾਗਵਤ, ਵੈਦਿਕ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖਸ਼ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਧਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਸਿਕ ਜਨੋ, ਇਸ ਭਾਗਵਤ-ਅਸਾਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਓ। ਇੱਥੇ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਚਿਆ, ਸਾਰੇ ਪਖੰਡੀ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸੱਚੀ, ਲਾਭਕਾਰੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਨੂੰ ਮੂਲੋਂ ਹੀ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਇੱਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਸੱਚੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਮੌਰ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਮਹੰਸਾਂ ਦਾ ਉੱਚਤਮ, ਨਿਰਮਲ ਗਿਆਨ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਕਰਮ ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਵਿਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਕੈਲਾਸ ਜਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀਦੇ ਰਹੋ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਛੱਡੋ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਜਦੋਂ ਬਾਦਰਾਯਣ (ਵਿਆਸ) ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਬਲੀ, ਉਧਵ, ਅਰਜੁਨ ਆਦਿ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਹਰਿ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਾਰਵਤੀ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਆਸਨ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖਣ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਮੰਜੀਰੇ ਫੜੇ, ਉਧਵ ਨੇ ਘੰਟੀ ਵਜਾਈ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ ਵੀਣਾ ਚੁੱਕੀ, ਅਰਜੁਨ ਸੁਰ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਵਧਾਈ ਹੋ! ਵਧਾਈ ਹੋ! ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਕੁਮਾਰੋ, ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ।” ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਸ਼ੁਕਦੇਵ) ਭਾਵ-ਭੀਨੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨੇ (ਹਰਿ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ) ਇਕੱਠੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਰੌਸ਼ਨ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੇਤਾ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਚਨ ਆਖੇ: “ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਕੇ, ਹਰਿ ਨੂੰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਵੋ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਆਰਜ਼ੂ ਹੈ।” ਅਚੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,” ਅਤੇ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸਭ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਰਮ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਭਗਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰਿ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਗਰੀਬੀ, ਦੁੱਖ, ਜਾਂ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਦੈਤ ਦੁਆਰਾ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵੱਜਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ? ਕਦੋਂ ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਮੁੜ ਕਥਾ ਕੀਤੀ? ਕਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਥਾ ਕੀਤੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਯੁਗ ਅੱਗੇ ਵਧ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਰਿੱਛਿਤ ਦੇ ਸੁਣਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਗੋਕਰਨ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਨੇ ਕਥਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਯੁਗ ਤੀਹ ਸਾਲ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਥਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਰੋਗ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਕਾਰਣ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤ ਜਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੀਣ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਵਿਧੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਯਮਰਾਜ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਰੱਸੀ ਲੈ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ‘ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।’ ਇਸ ਅਸਾਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਘੜੀ ਲਈ ਵੀ ਪੀ ਲਓ, ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਭਟਕਣ ਅਤੇ ਨੀਚ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਦੋਂ ਪਰਿੱਛਿਤ ਨੇ ਖੁਦ ਇਹ ਮੁਕਤੀਦਾਇਕ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਸੀ? ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਤ, ਰਸ-ਵਾਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਦਭੁਤ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀਦਾਇਕ ਕਥਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਮਰ ਆਨੰਦ, ਗਿਆਨ, ਵਿਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।