ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਪੋਤੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ ਸੰਗਨੀ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਜ੍ਰਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ। ਵਜ੍ਰਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਬਾਹੁ ਜਨਮਿਆ, ਪ੍ਰਤਿਬਾਹੁ ਤੋਂ ਸੁਬਾਹੁ ਹੋਇਆ; ਸੁਬਾਹੁ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤਸੇਨਾ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਤਸੇਨਾ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਗਰੀਬ ਸੀ, ਨਾ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਅਠੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਖੀ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਹੂਕਾ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਉਹ ਕਠੋਰ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰਿ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ। ਉਹ ਸੌ ਪਰਿਵਾਰਾਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਮੇਤ, ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਮਾਪਦੰਡ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਯਾਦਵ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ, ਅਸਣ, ਤੁਰਨ, ਗੱਲ-ਬਾਤ, ਖੇਡ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ; ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਨਾਲ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਈ; ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ, ਜੋ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਨਮ ਦੇਵਕੀ ਤੋਂ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ; ਜਿਸ ਦਾ ਸੁੰਦਰ, ਹੱਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਜੜ-ਚੇਤਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਸਿ-ਮਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਰਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਉਹ ਸੁਣਣ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਗਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾ ਭਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ, ਜਪਣ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਾਨਵ ਵੀ, ਐਸੇ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਨਵੇਂਅੰਵੇਂ ਚੌਪੜੀ, "ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ", ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ, ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।