ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਭਗਵਤ ਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੈਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ਼, ਆਦਰ ਸਬਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਧਵਨੀ ਨਾਲ ਸਮਾਗਮ ਸਜਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਕੇ ‘ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਮੰਗਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ, ਧਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਉਤਸ਼ਾਵਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਥਾ ਦੇ ਹਰ ਸ਼ਲੋਕ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖੀਰ, ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਤਿਲ ਆਦਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਲਈ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣਾ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹ ਸਮੱਗਰੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਜਾਂ ਘਾਟ-ਵਾਧੂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਜੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਪਲ ਭਾਰ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲਿਪੀ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਭਗਵਤ ਗ੍ਰੰਥ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਯੋਗਯ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਦਾਨ, ਕੱਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਸਮੇਤ ਨਿਮੰਤਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਪੁਰਾਣ—ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ—ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਕਥਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਆਪ ਹੀ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨਦਾਇਕ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।" ਸੱਤ ਦਿਨ ਤਕ, ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਮਨ-ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਮਾਪਤੀ ‘ਤੇ ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ ਗਈ; ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣਕੇ, ਨਾਰਦ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਪਾਰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਅੱਜ ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਸਭ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੇਵਲ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਐਸਾ ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਹਾਨ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਹਾਸਾਗਰ ਵਿਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ, ਵਿਅਾਸ ਦਾ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ ਸਨ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦੀ ਪਰਮ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਸਭਾ ਉਠ ਖੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਮੇਰੇ ਨਿਰਮਲ ਬਚਨ ਸੁਣੋ।" "ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਵੈਦਿਕ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖਸ਼ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਜੀਵੋ, ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੱਖੋ। ਇੱਥੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਰਚੀ ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਵਿਚ, ਸਾਰਾ ਕਪਟੀ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਤਾਪਾਂ ਦਾ ਮੁਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਰੰਤ ਵੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿਚ ਮਾਣਕ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਗਿਆਨ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਿਸਕ੍ਰਿਯ ਗਿਆਨ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਨ, ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਮਨਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਸੁਰਗ, ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ, ਕੈਲਾਸ ਜਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀਓ, ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਦੋਂ ਵਿਆਸ ਜੀ (ਬਾਦਰਾਯਣ) ਇੰਝ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕਥਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਉਥੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਬਲੀ, ਉਧਵ, ਅਰਜੁਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖ, ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ-ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।" "ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਝਾੜੂ, ਉਧਵ ਨੇ ਘੰਟੀ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਸੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਵੀਣਾ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਗ ਦੀ ਅਗਵਾਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੈ ਹੋ! ਜੈ ਹੋ! ਹੇ ਕੁਮਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਚਤੁਰ ਹੋ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਵਿਚ!' ਅੱਗੇ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਲੜੀਵਾਰ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਉਥੇ, ਹਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤਿੰਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਭਕਤਾਂ ਵਿਚ ਨਾਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਮੰਡਲੀ ਵਿਚ ਰਤਨ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਥਾ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।' ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਭਿੱਜ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ, ਸਰਪਾਂ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ, ਤੇਰਾ ਯਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।' ਹਰੀ ਨੇ 'ਤਥਾਸ্তু' ਆਖ ਕੇ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਏ।" "ਫਿਰ ਨਾਰਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸਭ ਆਨੰਦਤ, ਮੋਹ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਥਾ ਰਸ ਪੀ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਉਹ ਭਗਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਵੀ ਸੰਭਾਲੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਵੱਲ ਆਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਗਰੀਬੀ, ਦੁੱਖ, ਜ਼ੁਕਾਮ ਜਾਂ ਮੋਹ-ਰੂਪ ਦੈਤ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਰਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਕਥਾ ਕੀਤੀ? ਗੋਕਰਣ ਨੇ ਕਦੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕਥਾ ਕੀਤੀ? ਨਾਰਦ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਸੁਣਾਈ? ਮੇਰੀ ਇਹ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਯਾਣ ਤੋਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਥਾ ਆਰੰਭੀ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਲੀ ਵਿਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਗੋਕਰਣ ਨੇ ਕਥਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਕਲੀ ਦੇ ਹੋਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਥਾ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ-ਰੋਗ ਨਾਸਕ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਦਾ ਇਹ ਵਰਤਾਂਤ ਸਾਰਾ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।