ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿਧਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪਵਾਨ ਰਾਣੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਗੇਂਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਵੇ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਸਦਾ ਚਲਚਲਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹਾਥੀ, ਵੀਰ ਯੋਧੇ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜੇ ਰਥ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦੇ। ਉਥੇ ਦੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੜੀ-ਲੜੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ, ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਅਨੋਖੀ ਸੋਭਾ ਵਿਚ, ਇਕੱਲੇ ਪਿਆਰੇ ਵਜੋਂ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮਦਾਰ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਚਹਚਾਹਟ ਕਰਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਖੇਡਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਕੇਸਰ ਲਪੇਟੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ, ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਢੋਲ, ਮੰਜੀਰੇ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਦੇ, ਭਟਾਂ, ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਦੇ ਗਾਇਕ ਤੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਂਦੇ। ਰਾਣੀਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਖੇਡਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਯਕਸ਼ ਪਤੀ ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ, ਵਿਖੇੜੇ ਹੋਏ ਕੇਸ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ, ਹੱਥ ਭਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਉਂਦੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਕੇਸਰ ਲਗੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਖੇਡ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਜੱਫੀਆਂ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਕੇਸ, ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਣੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਾਦਾਂ ਹਾਥਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਗਾਇਕਾਵਾਂ, ਵਾਦਕਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਉਂਦਿਆਂ, ਮਸਤੀ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਜੱਫੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ। ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮਸਤ ਹੋਈਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਗਦੀਆਂ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀਆਂ: "ਓਏ ਕੁਰਰੀ ਪੰਛੀਏ, ਤੂੰ ਰਾਤੀਂ ਜਾਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਵਿਹਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ; ਜਗਤ ਦੇ ਪਤੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੀ ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਮਿਹਰਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਲੋਂ ਘਾਇਲ ਹੋਈਂ?" "ਚਕਰਵਾਕੀਏ, ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਛੁਪ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦੀ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਅਚੂਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਾਂ; ਜਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਮਾਲਾ ਚਾਹੁੰਦੀ?" "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਕੰਢੇ, ਰਾਤੀਂ ਜਾਗਦੀ, ਓਹਲੇ ਰਹਿੰਦੀ, ਕੀ ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਤੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਜੋ ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਰਗੀ ਬੇਕਲ ਹੋ ਗਈ?" "ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਚਾਨਣ ਘਟ ਗਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ। ਸਾਨੂੰ ਵਰਗਾ, ਜੋ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲ ਕੇ ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਇਸ ਲਈ ਚੁੱਪ ਹੈਂ?" "ਮਲਯਾਚਲ ਦੀ ਹਵਾ, ਕੀ ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਮੰਨ ਭੰਨਿਆ? ਗੋਵਿੰਦ ਦੀਆਂ ਤੀਰ-ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਹਿਰਦਾ ਤੜਪਦਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਦਰਦ ਜਗਾਉਂਦੀ।" "ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲ, ਤੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਂਗਾ; ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ 'ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ' ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੜਪਦਾ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੰਝੂ ਵਗਾਉਂਦਾ।" "ਕੋਕਿਲਏ, ਤੇਰੀ ਕੰਪਦੀ ਗਲ੍ਹੀ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕੱਢਦੀ, ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਗਾ ਦੇਵੇ। ਦੱਸ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ।" "ਪਹਾੜ, ਤੂੰ ਚੁੱਪ ਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜ੍ਹਾ, ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਭੇਦ ਸੋਚ ਰਿਹਾ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀਆਂ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਾਉਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖਦਾ।" "ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਝੀਲ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਹੱਥ ਰੁਖੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਕਾਰਨ। ਅਸੀਂ ਵੀ, ਰੱਬੀ ਮਧੁ-ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀਆਂ, ਤੜਪ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ।" "ਹੰਸਾ, ਆ ਬੈਠ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈ। ਦੱਸ, ਸੌਰੀ ਦੀ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਉਸਦਾ ਦੂਤ ਹੈਂ? ਕੀ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਡੀ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹਿਲ ਗਈ? ਜੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ? ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਓਟ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਐਸੇ ਭਾਵ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਾਧਵ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਡੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੇਵਲ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖਿੱਚ ਜਾਂਦੇ—ਫਿਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤੀ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦਬਾ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੀਏ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਦੇਸ਼ਿਤ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ, ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਲਈ ਆਦਰਸ਼ ਰਸਤਾ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵਿਖਾਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਣੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਰੁਕਮਣੀ ਆਦਿ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹਰ ਰਾਣੀ ਤੋਂ ਦੱਸ-ਦੱਸ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਏ, ਜਿੰਨੀ ਰਾਣੀਆਂ, ਉੱਨੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ, ਅਠਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਕਰਤੱਬ ਚਰਚਿਤ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਣ: ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨੀਰੁੱਧ, ਦੀਪਤਿਮਾਨ, ਭਾਨੁ, ਸਾਂਬ, ਮਧੁ, ਬ੍ਰਿਹਦਭਾਨੁ, ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁ, ਵ੍ਰਿਕ, ਅਰੁਣ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਵੇਦਬਾਹੁ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਸੁਨੰਦਨ, ਚਿਤ੍ਰਬਾਹੁ, ਵਿਰੂਪ, ਕਵੀ, ਤੇ ਨяг੍ਰੋਧ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਧੁ-ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੀ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਾ ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਨੀਰੁੱਧ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਅਨੀਰੁੱਧ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਪੋਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਜ੍ਰਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਬਾਹੁ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਬਾਹੁ, ਸੁਬਾਹੁ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤਸੇਨਾ, ਤੇ ਸ਼ਤਸੇਨਾ ਜਨਮੇ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਨੀਚ, ਨਿਸ਼ਕੁਲ, ਛੋਟੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।