ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁੱਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਅਨੋਖਾ ਅਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਮਹਾਂ ਸੱਪ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਫਣ ਚਮਕਦਾਰ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਅੱਖਾਂ ਸਫੈਦ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨੀਲੇ-ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਂ ਸੱਪ ਦੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਉਸਨੇ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਉਹ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਵਿਸਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਠ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਸੀ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਅਦਭੁੱਤ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਅੰਤਹਿਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਹੋ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਜਾਓ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ—ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ—ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰਤਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਬਣੀ ਰਹੇ।" ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਹੜੇ ਜਿਹੜੇ ਰੂਪ ਤੇ ਉਮਰ ਦੇ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਨੇਕ ਅਜੋਕੇ ਕਾਰਜ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰਕ ਸੁਖ ਭੋਗੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਦੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨ-ਧਾਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਲਾਲਿਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੇਂਦ ਤੇ ਹੋਰ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗਲੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਉੱਥੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਯੋਧੇ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਰਥ ਸਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਫੁੱਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵਜੋਂ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਸੀ। ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕੰਵਲ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਖੇਡਦਾ ਸੀ। ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਲੱਗੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਮਸਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ, ਢੋਲ, ਝੰਜ, ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਦੇ, ਤੇ ਭਟ, ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਾਇਕ ਵੀਨਾ ਵਜਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਅਚੂਤ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਯਕਸ਼ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਵੱਡੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਹੱਸੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਕੇਸਰ ਲੱਗੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਖੇਡ ਤੇ ਜੱਫੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਗਾਇਕਾਂ, ਵਾਦਕਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਰ ਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇੰਝ ਖੇਡਦਾ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਂਦਾ, ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਮਜ਼ਾਕ, ਜੱਫੀਆਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਰ ਅਦਾ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕੇਵਲ ਮੁਕੁੰਦ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮੂਰਖਤਾਵਸ਼ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ। ਉਹ ਲੋਟਸ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਰਾਣੀਆਂ ਆਖਦੀਆਂ: "ਓ ਕਰਰੀ ਪੰਛੀਏ! ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਣੀ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਰੋਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਗਤ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਂ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਕੀ ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲੋਟਸ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਹੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਸਹਿ ਗਈ ਹੈਂ?" "ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਛੁਪ ਕੇ, ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ, ਓ ਚਕਰਵਾਕੀ! ਅਸੀਂ ਵੀ ਅਚੂਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਮਾਲਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?" "ਹੇ! ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਕੋਲ ਕਰਾਹਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਂਦੀ, ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਦੀ। ਕੀ ਇਹ ਮਕੁੰਦ ਨੇ ਤੇਰਾ ਆਤਮਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ?" "ਹੇ ਚੰਦਮਾ! ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਉਲਝੀ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀਆਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਚੁੱਪ ਹੈਂ, ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਲੁਕ ਗਈ ਹੈਂ?" "ਹੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਹਵਾ! ਕੀ ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਉਂ ਸਾਨੂੰ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਚੇਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਹ ਦੀ ਜਾਗ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਬੱਦਲ! ਤੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਬੰਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜੋ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਵਿਰਹ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵੀ ਅਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਬੇਚੈਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਲੈਂਦਾ।" "ਹੇ ਕੋਇਲ! ਤੇਰੀ ਕੰਬਦੀ ਗਲ੍ਹ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਐਸੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਹੈਂ ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੱਸ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਪ੍ਰੀਤਮ? ਬੋਲ, ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ।" "ਹੇ ਪਹਾੜ! ਤੂੰ ਨਾ ਹਿਲਦਾ, ਨਾ ਬੋਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਯਕੀਨਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾਉਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" "ਹਾਏ! ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੀਲ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਹੱਥ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਕੰਵਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਵੰਜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ, ਵਿਰਹ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੀਆਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਹੰਸ! ਆ, ਬੈਠ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀ। ਦੱਸ, ਸੌਰੀ ਦੀ ਖ਼ਬਰ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈਂ? ਕੀ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਅਜੈਤੁ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ? ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਘਟ ਗਈ? ਜੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ? ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਐਸੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਮਾਧਵ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਡੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇਗੀ!