ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਆਏ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਮਹਾ-ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ Sudarshan, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਭੇਜਿਆ। Sudarshan, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਹਨੇਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਤੀਰ ਵਿਦਿਆ ਮੰਡਲੀ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। Sudarshan ਨੇ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਪਰਮ, ਅਸੀਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਸਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਵਾਹਰਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਸੀਮ, ਵਿਲੱਖਣ, ਮਹਾ-ਸਰਪ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਣ ਜਵਾਹਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ, ਦੋ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਅਤੇ ਨੀਲਾ-ਕਾਲਾ ਜੀਭ ਸੀ। ਉਸ ਸਰਪ ਦੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਅਕਾਲੀ, ਘਣ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰਾ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਜਵਾਹਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਭਾ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਅਠ ਲੰਬੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ, Kaustubha ਮਣੀ, Srivatsa ਚਿੰਨ੍ਹ, ਅਤੇ ਵਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। Acyuta ਨੇ ਉਸ ਅਸੀਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਅਸ਼ਚਰਜ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਮਹਾ-ਮਹਾਨ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: ‘‘ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਮ ਬਣਿਆ ਰਹੇ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਹੋ, ਦੁਸ਼ਟ ਭਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।’’ ‘‘ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ — ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ — ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ‘ਓਮ’ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾ-ਪ੍ਰਭੂ ਸਮੇਤ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਉਮਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ Vaiṣṇava ਲੋਕ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕ ਵਿਲੱਖਣ ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ, ਸੰਸਾਰੀ ਸੁਖ ਭੋਗੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ — ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ — ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਸਰਵੋਚਤਾ ਪਾ ਕੇ, ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ ਅਰਜੁਨ ਆਦਿ ਦੁਆਰਾ ਕਰਵਾਈ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘‘ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵੱਸਦੇ ਸਨ।’’ ਉੱਥੇ, ਨਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰਮੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗਲੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਯੋਧਿਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ। ਭਗਵਾਨ, ਸੋਲਾ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਤਨੀ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਜੋਂ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ, ਕੁਵਿੰਦੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਸੁਗੰਧ, ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲੱਗੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ, ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਮਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਲਿੰਗਨ ਵਿੱਚ। Gandharva ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ, ਡ੍ਰਮ, ਝੰਜ, ਨਗਾਰੇ ਵੱਜ ਰਹੇ, ਚਾਰਣ, ਵੰਸ਼ੀਕਾਰ, ਗਾਇਕ, ਸਾਰੰਗੀ ਵੱਜਾ ਰਹੇ। Acyuta, ਹੱਸਦੀਆਂ, ਖੇਡਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਛਿੜਕੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਮਦੇ, ਜਿਵੇਂ Yakṣas ਦੇ ਸੁਆਮੀ Yakṣīs ਵਿੱਚ। ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਵੱਡੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਭਰ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਅਲਿੰਗਨ ਕਰਦੇ, ਚਿਹਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਕੇਸਰ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ, ਖੇਡ ਅਤੇ ਅਲਿੰਗਨ ਕਰਕੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਛਿੜਕਦੇ, ਹਥਨੀ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਹਥੀ ਵਾਂਗ, ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਗਾਇਕਾਂ, ਵਾਦਕਾਂ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਉਹ ਖੇਡਦੇ, ਹੱਸਦੇ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਉਂਦੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਜੋਕ ਕਰਦੇ, ਅਲਿੰਗਨ ਕਰਦੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਨੇ ਮੋਹ ਲਏ। ਉਹ Mukunda ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਮਸਤ ਜਾਂ ਮੂਰਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਸਪਸ਼ਟ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ; ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘‘ਓ ਕੁਰਰੀ, ਤੂੰ ਰਾਤੀਂ ਵਿਹਲ, ਜਾਗਦੀ, ਕਦੇ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਡੇ ਅਹਿਸਾਸ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਕੀ ਤੂੰ ਵੀ, ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਦੇ ਦਿਲ-ਭੇਦ glances ਅਤੇ ਹੱਸ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੋਂ ਛੇਤੀ ਹੋਈ ਹੈ?’’ ‘‘ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਛੁਪ ਕੇ, ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪਕਾਰਦੀ, ਓ ਚਕਰਵਾਕੀ। ਅਸੀਂ ਵੀ Acyuta ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ; ਜਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਲਈ ਮਾਲਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੀ?’’ ‘‘ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜਾਗਦੀ, ਰਾਤ ਭਰ ਵਿਹਲ; ਕੀ Mukunda ਨੇ ਤੇਰੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ?’’ ‘‘ਓ ਚੰਦ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਭਾਰੀ ਰੋਗ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਤੇਰੀ ਚਾਨਣ ਘਟਦੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਰੋਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਉਲਝੀ ਹੋਈਆਂ, ਟੁੱਟੇ-ਟੁੱਟੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਦੀਆਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਣਜਾਣ?’’ ‘‘ਓ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਹਵਾ, ਕੀ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੀਤਾ? Govinda ਦੀ ਪਾਸੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲਾਲਸਾ ਦੀ ਅਗਨ ਜਗਾਉਂਦੀ।’’ ‘‘ਓ ਸੁੰਦਰ ਬਾਦਲ, ਤੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਣਾ; ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, Srivatsa ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ। ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਉਲਝਿਆ, ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅੰਸੂ ਵਗਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ — ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਝ ਦਾ ਦੁਖ ਹੈ।’’ ‘‘ਓ ਕੋਕਿਲ, ਤੇਰੀ ਕੰਪਦੀ ਗਲੋਂ, ਤੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਦੀ, ਜੋ ਮਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਦੇ। ਦੱਸ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਮਿੱਤਰ? ਬੋਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲਗਦਾ ਉਚਾਰਦੀ।’’ ‘‘ਓ ਪਹਾੜ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤੂੰ ਨ ਹਿਲਦਾ, ਨ ਬੋਲਦਾ; ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਸਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ Vasudeva ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਉਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦਾ, ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣ।’’ ‘‘ਹਾਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ, ਹੱਥ ਸੁੱਕੇ, ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਖੋ ਗਈ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਗਈਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ, ਪੀੜਤ, ਦਿਲ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਵਿਹਲ, ਦੁਖੀ ਹਾਂ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਨੇਕ ਚਮਤਕਾਰ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਬਣਾਇਆ।