ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖੀ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ, “ਵੇਖੋ ਮੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਾਵਿਆਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ।” ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਰਾਮ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਝੂਠੀ ਗੱਲਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਲਾਂਘਾ ਦਿੱਤਾ, “ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ! ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਭਾਗ ਨੇ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੁਰੰਤ ਸਮਯਮਨੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯਮ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇੰਦਰਪੁਰੀ, ਫਿਰ ਅਗਨੀ, ਨਿਰੀਤੀ, ਸੋਮਾ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਗਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਸਾਤਲ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ-ਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਲੱਭਿਆ। ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਹੜੇ ਸਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਖ਼ਿਆਤਿ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸੱਤ ਮਹਾਂਦੀਪ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੱਤ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ—ਸ਼ੈਬ੍ਯ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕ—ਰਸਤਾ ਭੁੱਲ ਗਏ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੋ ਜਾ ਪਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਜੋ ਮਹਾਂਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨੇ ਕਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਸੀ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਦੁਆਰਾ ਬਣੀ ਰਾਹੀਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਪਰਮ, ਅਸੀਮ ਜੋਤ ਵੇਖੀ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਇਕ ਅਦਭੁਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇਕ ਅਨੰਤ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਫਣੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਦੋ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ, ਤੇ ਨੀਲਾ-ਕਾਲਾ ਜੀਭ। ਉਸ ਸੱਪ ਦੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸ਼ਾਮ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ। ਉਹ ਮੋਤੀ ਦੇ ਮੋਹਰ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ‘ਚ ਚਮਕਦਾਰ ਆਭਾ, ਅੱਠ ਲੰਬੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। (ਇਹ ਵਰਣਨ ਦੋ ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।) ਅਚ੍ਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਉਸ ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਥੇ ਲਿਆਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਕਾਇਮ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।” “ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ—ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ—ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਟਿਕਾਉ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।” ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, “ਓਮ” ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਉਮਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਅਨੇਕ ਅਜੋਕੇ ਚਮਤਕਾਰ ਦਿਖਾਏ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜ੍ਯ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਇੱਛਿਤ ਵਰਾਂ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਜੀ, ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਹਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਕਰਵਾਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਸਤੂ-ਸੰਪੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਸੁੰਦਰ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਯੁਵਾ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੇਂਦ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗਲੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੀਆਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹਾਥੀ, ਯੋਧੇ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਇਕੋ ਪਿਆਰੇ ਵਜੋਂ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪੂਰੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਨੀਲੇ ਪਦਮਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਸੀ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਚਿਰਕ ਰਹੀਆਂ, ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ। ਕਦੇ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੁੰਗੂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਲਦੀਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਗੀਤ, ਡੌਲਕੀਆਂ, ਝੰਜਰਾਂ ਅਤੇ ਨਗਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਚਰਿਤ੍ਰਕਾਰ, ਕੁਲਕਵੀ, ਤੇ ਗਾਇਕ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਂਦੇ। ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ-ਖੇਡਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਖੇਡ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਯਕਸ਼ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਿੱਜੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚੌੜੇ ਉੱਭਰੇ ਹਿਰਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਮੁਠੀਆਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੰਸਦੀਆਂ, ਲਜਜਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਉਂਦੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਕੁੰਗੂ ਲੱਗੀਆਂ ਵਨਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਖੇਡ ਅਤੇ ਅਲਿੰਗਨ ਕਰਕੇ ਕੇਸ ਖੁਲ ਗਏ, ਜੁਆਨ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਾਅ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਮਾਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਨਾਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਗਾਇਕਾਂ, ਵਾਦਕਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਖੇਡ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਜਤਾਉਂਦੇ, ਖੇਡਦੇ, ਵਿਅੰਗ ਕਰਦੇ, ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ।