ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਜਨਮ ਕੱਖ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ, ਉੱਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਘੇਰਾ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਅੰਦਰ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਉੱਤੇ ਤੰਜ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਵੇਖੋ ਮੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਾਅਵੇਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਨਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਨਾ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਨਾ ਰਾਮ, ਨਾ ਕੇਸ਼ਵ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ?" ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਝੂਠੀ ਵਾਚਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਉੱਤੇ ਲਾਂਛਣ ਲਾਇਆ, ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਲਿਖੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮਯਾਮਨੀ—ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯਮ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਵੱਲ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ, ਸੋਮ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਵਰਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਸਾਤਲ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸਾਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੀਚ ਨਾ ਸਮਝ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਜੁਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੱਤ ਖੰਡ, ਸੱਤ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ—ਸ਼ੈਬ੍ਯ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕ—ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਭੇਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼, ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਵਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦਾ ਤੀਰ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦਲ ਵਿਚੋਂ ਰਾਹ ਬਣਾਵੇ। ਉਸ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਪਰਮ ਤੇ ਅਸੀਮ ਜੋਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਝੱਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਅਨੰਤ, ਮਹਾਨ ਸਪੰਨ—ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਦੇ ਫਣ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟਾ ਸਰੀਰ, ਨੀਲੇ-ਕਾਲੇ ਜੀਭ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰਾਵਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ—ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਪੰਨ ਦੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਸ਼, ਘਣਘੋਰ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਨੀਲੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰੇ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਦੇਖੇ। ਉਹ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਚੰਨਣ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅੱਠ ਲੰਬੀਆਂ ਸੁੰਦਰਾਂ ਭੁਜਾਵਾਂ, ਕਉਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਭੈਅ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਥੇ ਲਿਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੰਦ ਬੋਝ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।" ਸਰਵੋਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਓਮ' ਕਹਿ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਰੂਪ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਲੋਕਾਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ—ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਆਦਿਕ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਹਰ ਪਰਕਾਰ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਦ੍ਵਾਰਿਕਾ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜਣਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਤਰੀਆਂ, ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੇਂਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਯੋਧੇ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਚਲਦੇ। ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਪਾਤਰ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਦੀ ਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੜਚੜ ਕਰਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਖੇਡਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਕੇਸਰ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਜਾਪਦੇ ਹੋਏ, ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ। ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਨਗਾਰੇ, ਢੋਲ, ਝੰਜ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਦੇ, ਅਤੇ ਭੱਟ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਗਾਇਕ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਸਤਰੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਜਲ ਛਿੜਕਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੀਜੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਖੁਲ੍ਹੀ ਛਾਤੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਭਰ ਕੇ ਛਿੜਕਦੇ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਉਤਕੰਠਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।