ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਨਾ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਮੇਰਾ ਨਾਂਅ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਗਾਂਡੀਵ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ, "ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਅੰਕੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ।" ਫਿਰ ਫਾਲਗੁਨ—ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ—ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਜਨਮ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ!" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ-ਘਰ ਦੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ, ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਇਕ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਪਿੰਜਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੋਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਨਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਨਾ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਨਾ ਰਾਮ, ਨਾ ਕੇਸ਼ਵ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ?" "ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਉੱਤੇ; ਇਹ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਲੀਖੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੁਰੰਤ ਸਮਯਮਨੀ—ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯਮ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਲੱਭਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਫਿਰ ਅੱਗ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਸੋਮ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਸਾਤਲ, ਅਸਮਾਨ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਹਰ ਥਾਂ ਨਾਕਾਮ ਰਿਹਾ। ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ, ਸੱਤ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਏ। ਉਥੇ, ਸੈਬਿਆ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕਾ ਘੋੜੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਘਣੇ, ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦਾ ਤੀਰ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਚੱਕਰ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਪਰਮ, ਅਸੀਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ; ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਝਲਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਵਾਹਰਾਂ ਦੇ ਪੌਲ ਆਕਾਰ ਦੇ ਪੀਲਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਅਨੰਤ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਫਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰਤਨ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਨੀਲਾ-ਕਾਲਾ ਜੀਭ ਸੀ। ਉਸ ਸੱਪ ਦੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਸ਼, ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਨੀਲੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੰਨ-ਬਾਲੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਠ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਉਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਤੇ ਵਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਸਨ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਸ ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਅਰਜੁਨ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਸੁਆਮੀ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੋਝ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।" "ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ—ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ—ਸਦਾ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰਤਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਬਣੀ ਰਹੇ।" ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਏ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਆਏ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਉਮਰ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੱਬ ਦਿਖਾਏ, ਸੰਸਾਰੀ ਸੁਖ ਭੋਗੇ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਇੱਛਤ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਅਰਜੁਨ ਆਦਿਕ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਆਦਿਕ ਰਾਹੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜੀਆਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਕੌਂਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗਲੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਯੋਧਿਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ੋਭਾ। ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਕਲੇ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਸਨ। ਪੂਰਨ ਖਿੜੇ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਚਹਚਹਾਂਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।