ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਅਤੇ ਵਿਰਲਾਪ ਕਰਦਿਆਂ ਉਚਾਰਿਆ, "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ।" ਉਹ ਆਖਦਾ, "ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਅਨਿਯੰਤਰਤ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਗਰੀਬ, ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਸਦਾ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਉਹੀ ਵਿਰਲਾਪ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਕਈ ਵਾਰ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਨੌਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਨ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਹਨ, ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ—ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਮਹਾਨ—ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਅਜੇਤੂ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਸਮਝ, ਜਿਸ ਨੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਗਾ।" ਫਿਰ ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, "ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ!" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਜਨਮਕੁਠੜੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ—ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ—ਤਾਕਤਵਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੇਰੀ ਬਣਾਈ। ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, "ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ।" "ਨਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਨਾ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਨਾ ਰਾਮ, ਨਾ ਕੇਸ਼ਵਾ ਇਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਲਾਨਤ, ਉਸ ਦੇ ਝੂਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਲਾਨਤ; ਉਹ ਭਾਗ ਦੇ ਲਿਖੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੂੜ੍ਹ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਸਮਯਮਨੀ—ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯਮ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਫਿਰ ਅੱਗ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਸੋਮ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਸਾਤਲ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਆ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਨਾ ਸਕਣ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਨਾ ਸਮਝ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੋਣਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ, ਦੂਜੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੱਤ ਪਰਬਤ ਅਤੇ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ—ਸ਼ੈਬਯ, ਸੁਗਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕ—ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਏ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦਾ ਤੀਰ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੱਕਰ ਦੁਆਰਾ ਬਣੀ ਰਾਹੀਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਪਰਮ, ਅਸੀਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਖੀ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਹੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹੱਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਅੰਤਹੀਣ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਫਣਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ, ਨੀਲਾ-ਕਾਲਾ ਜੀਭ, ਤੇ ਦੋ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ। ਉਸ ਸੱਪ ਦੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਘਣੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਮੁਕੁਟ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ, ਅੱਠ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਨਮਾਲਾ। (ਇਹ ਵਰਣਨ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।) ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਉਸ ਅੰਤਹੀਣ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ। "ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੋ ਸਕੇ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ, ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਜਾਓ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ।" "ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਦਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਆਏ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਅਤੇ ਹਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।