ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਰਸਵਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕੰਨੀਂ ਨਿਯਮਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਕ ਵਾਰ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਵਜਾਤ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਇਆ: "ਇਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੁਰਾਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ, ਛਲ ਕਰਦਾ, ਲਾਲਚੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਅ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦਾ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਅ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਤੇ ਤੀਜਾ ਬੱਚਾ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹੀ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਮਿੱਤਰ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਨ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਦੀ ਆੜ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਤੇ ਨਿੰਦਿਤ ਹਨ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੁਖੀ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਾ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰਾਂਗਾ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ—ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਥ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਤਾਂ, ਤੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਰਲਭ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰ ਸਕਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ; ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁ ਗਾਂਡੀਵ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਾ ਸਮਝ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਫਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ: "ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾ!" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਜਨਮ-ਘਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ, ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ—ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਬਣਾਈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਬੱਚਾ ਜਨਿਆ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਰੋਇਆ ਤੇ ਤੁਰੰਤ, ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੁੱਕ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਨਾਕਾਮੀ 'ਤੇ ਤਾਨਾ ਮਾਰਿਆ: "ਦੇਖੋ, ਮੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ-ਬੋਲੀਆਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ।" "ਨਾ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਨਾ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਨਾ ਰਾਮ, ਨਾ ਕੇਸ਼ਵ ਇਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕੇ; ਹੋਰ ਕੌਣ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ?" "ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਝੂਠੀ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁ 'ਤੇ ਲਾਨਤ; ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਸਮਯਮਨੀ (ਯਮ ਲੋਕ) ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਯਮ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਫਿਰ ਅਗਨੀ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ, ਸੋਮਾ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਸਾਤਲ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਆ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ; ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵेश ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਾ ਸਮਝ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਨਵੰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਉਹ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੱਤ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ—ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸੁਗਰੀਵਾ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕ—ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਏ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਮਹਾ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਵੱਡੇ, ਗਾੜ੍ਹੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਚੰਡ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦਾ ਤੀਰ ਸ਼ੈਣੀ 'ਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ। ਚਕ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਪਰਮ, ਬੇਅੰਤ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਦੇਖੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਕ ਅਚੰਭਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਅਨੰਤ, ਮਹਾ ਸੱਪ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹੂਡਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨ, ਦੋ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਨੀਲਾ-ਕਾਲਾ ਜੀਭ ਸੀ। ਉਸ ਸੱਪ ਦੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਰਮ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਘਣੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲਾ ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਭਾ, ਅੱਠ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਣਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਸ ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੀ, ਭੈਬੀਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਭੂ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਤੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਹੋ, ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।