ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੰਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਮਦਰਸ਼ੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣਾ ਨਾ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨੇਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰੂਪ ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਰਾਸਕਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਕੋਈ ਲਾਭ ਜਾਂ ਇਨਾਮ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੰਨ—ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਰਚੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰਸਵਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਵਾਂ ਜੰਮੇ ਪੁੱਤਰ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਦਾ, ਝੂਠਾ, ਲੋਭੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਹਿੰਸਕ, ਪਾਪੀ ਤੇ ਅਸੰਯਮੀ ਹੋਵੇ, ਲੋਕ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਤੇ ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹੀ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਨੌਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਸ਼ਤਰੀਯ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਨ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਕਸ਼ਤਰੀਯਾਂ ਦੇ ਵੈਸ਼ ਧਾਰੀ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੁਖੀ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ—ਜੋ ਧਨੁਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ—ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜਿਸਦਾ ਰਥ ਅਜੇਤੁ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਬਚਪਨ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ? ਅਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਹਾਂ, ਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਨਾ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਮੈ ਅਰਜੁਨ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਸਮਝ, ਜਿਸ ਨੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਦਿਲਾਸੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਜਣਮ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾਵੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਪਿੰਜਰਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਨਮ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਵੇਖੋ ਮੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਵੱਡੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਰਾਮ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ?" "ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਝੂਠੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ, ਉਸਦੀ ਖੁਦ-ਸਿਫ਼ਤੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ। ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਹੀ ਕਰਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਫ਼ੌਰਨ ਸਮਯਮਨੀ (ਯਮਲੋਕ) ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਯਮਰਾਜ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰਪੁਰੀ, ਫਿਰ ਅਗਨੀ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਸੋਮ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਸਾਤਲ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਆ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਕਿਤੇ ਨਾ ਲੱਭਿਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ, ਸੱਤ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਰ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਭਾਰਤ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ੈਬਯ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕ—ਇਹ ਘੋੜੇ—ਰਸਤਾ ਭੁੱਲ ਗਏ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੋ ਗਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦਾ ਤੀਰ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਪਰਮ, ਅਸੰਖ, ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਵੇਖੀ, ਜਿਸਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇਕ ਅਦਭੁਤ, ਤੇਜ਼, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਇਕ ਅਦਭੁਤ, ਅਨੰਤ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਸੀ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ, ਨੀਲਾ-ਕਾਲਾ ਜਿਹੀ ਜੀਭ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਸੱਪ ਦੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਰਮ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਘਣਘੋਰ ਬਦਲੀ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਆਮ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੋਤੀ ਜੜੇ ਮਕੁਟ ਤੇ ਕਣਝਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲਾਂ 'ਚ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅੱਠ ਲੰਬੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਅਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਸੀ।