ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਸਮਝ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਨੇਤਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਡਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੈਠੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਸੀ।" "ਹੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ ਜਿਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿਉ।" ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਖਾਸ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਵਾਸ ਹੋਵੇਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਵੁਕਤਾ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵਾਪਸ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਓਹੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੈਲ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕੀਰਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੰਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਡ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਮਦਰਸ਼ੀ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਲੱਖਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰੂਪ ਸੱਤਵ ਗੁਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਿਰਲੋਭ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜੀਵ—ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ—ਬਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸੱਤਵ ਹੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਐਸੇ ਸਰਸਵਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਗਤਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਕ ਵਾਰ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਰੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰਾਜਾ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ, ਝੂਠਾ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਹਿੰਸਕ, ਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਤੇ ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹੀ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਕ ਵਾਰ ਅਰਜੁਨ, ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਨੌਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਮਿੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਨ, ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਤੇ ਨਰਕ ਯੋਗ ਹਨ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਖੀ ਤੇ ਲਾਚਾਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ—ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਮਹਾਨ—and ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਥ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਨਾ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ; ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਅੰਕੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਗਾ।" ਫਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾਵੋ!" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਦੇਵ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਘਰ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ—ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ—ਘੇਰ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, "ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ। ਨਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਨਾ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਨਾ ਰਾਮ, ਨਾ ਹੀ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ?" "ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਝੂਠੇ ਬਚਨ ਤੇ ਆਪ ਮਾਣ ਕਰਨ ਤੇ ਲੱਜਾ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਯਤੀ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਫਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਸਮਯਮਨੀ (ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ) ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਫਿਰ ਅੱਗ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ, ਸੋਮਾ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਨਗਰੀਆਂ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਸਾਤਲ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਧਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ।