ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਦੇਸiring to know the truth about the greatest amongst the Trimurti—Brahmā, Viṣṇu, ਅਤੇ Maheśvara—ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਅਸਲਤਾ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਸਕਣ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਮਤਲਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੜ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਬਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਮਾਊਂਟ ਕੈਲਾਸ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਭਰਾ ਮੰਨ ਕੇ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ। ਪਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਕਿ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ। ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਆਪਣੀ ਸੇਜ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਦੇਵ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਬੈਠੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਮਦ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕੇ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੇ, ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਵੱਸੇਗੀ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਬਹੁਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਪੂਰਨ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਅੰਸੂ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਵਾਪਸ ਸਾਰਿਆਂ ਬ੍ਰਹਮਨਿਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਉਹ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਆਈਸ਼ਵਰਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਯਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੈਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਨਿਰਲੋਭ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰੂਪ ਸਤਵ ਗੁਣ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਨਿਰਲੋਭ, ਨਿਰਮੋਹ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਹਨ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਸਤਵ ਹੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਜਰੀਆ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰਸਵਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਇਸ ਰਸ ਭਰੇ ਚਰਨ-ਕਥਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭੈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਭ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਕਾਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਰੱਖਦਾ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਇੰਦਰੀ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਹਿੰਸਕ, ਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਣਕਾਬੂ ਹੋਵੇ, ਲੋਕ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਤੇ ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੱਖ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਉਹੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਦੋਂ ਨੌਵਾਂ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਈ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਨ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵੀ ਨਕਲੀ ਤੇ ਨਿਰਾਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੁਖੀ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਲਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ—ਧਨੁਰਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ—ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਥਾ ਅਜੇਯ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਤਾਂ ਫਿਰ, ਤੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ? ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ; ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਗਾਂਡੀਵ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਅੰਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਫਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਤਾਨ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੀ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾ!" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋਇਆ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਘਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਇੱਕ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੋਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਵੇਖੋ ਮੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਘਮੰਡੀ ਬੋਲਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ।" "ਨਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਨਾ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਨਾ ਰਾਮ, ਨਾ ਕੇਸ਼ਵ ਹੀ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ?" "ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਝੂਠੇ ਬੋਲਾਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭਾਗ ਦੇ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।