ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਸਿਰ ਫਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਓਕਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢਹਿ ਗਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ‘ਵਿਜੈ!’, ‘ਨਮਸਕਾਰ!’ ਅਤੇ ‘ਵਧਾਈ!’ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਇਸ ਮੋਕੇ ‘ਤੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਵ੍ਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਗੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਜਗਤ ਦੇ ਆਚਾਰਯਾ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਉਮੀਦ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?" "ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰੀ ਨੇ ਅਸੁਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਕਰਵਾਈ, ਉਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਆਗੇ ਚਲਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਚਲ ਪਿਆ: ‘ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੌਣ ਹੈ?’" ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਪਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ; ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਸਿੱਧਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਜਾਂ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਪਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਦਾਤਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੋਤ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣ ਆਏ। ਪਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਗਲੇ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨੇਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦੇਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਵਸਦੇ ਹਨ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਵਿਹੜੇ ਸਨ, ਦੇ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਤਕਾਰੀ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਠੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੈਠੋ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਹੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਮੈਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।" "ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਵਸੇਗੀ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: "ਜਦੋਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।" "ਫਿਰ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਵਾਪਸ ਬ੍ਰਹਮਨ-ਭਗਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ‘ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਕਿਉਂਕਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਅਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਲ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਹੀ ਉਹ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਜੋ ਦੰਡ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਮ-ਮਨ, ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹਨ—ਪੂਜਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਿਅ ਰੂਪ ਸਤ੍ਵ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ, ਕੋਈ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਜਦੇ ਹਨ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਸੁਰ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਰਗ—ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਤ੍ਵ ਹੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰਸਵਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ।" "ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਤ੍ਰ ਬਣਾਕੇ, ਇਸ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ—ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਵਜਾਤ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੀ, ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।" "ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਅਕੁਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।" "ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਝੂਠਾ, ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ।" "ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਹਿੰਸਾ ਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਸ਼ਟ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਛੱਡਿਆ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਵਿਲਾਪ ਕਹਿ ਕੇ ਆਇਆ।" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਨੌਂਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਹੇ ਧਨੁਧਾਰੀ? ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੋਸਤ ਹਨ।" "ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਨ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਕਲੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਿੰਦਤ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਅਸਹਾਇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਾ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਲਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਧੁਮਨ—ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ—ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਅਜੇਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਾ ਸਕੇ।" "ਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਇਸ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" "ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਗਾਂਡੀਵ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਲੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ।" "ਫਲਗੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੀ ਭਰੋਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।" "ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੋ-ਵਾਰਾ ਹੈ, ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ: ‘ਬਚਾਉ, ਬਚਾਉ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ!